නුග ගහ,මම සහ ඇය(කෙටි කතාව)



" මං මැරැනොත් ඔයා මොකද කරන්නෙ... කියන්නකො ධනූ?      ඔයත් මැරෙනවද? "
නිලූ දෙවෙනි සැරේටත් කළින් ප්‍රශ්නෙම මගෙන් ඇහුව. ඒ වෙලාවෙ අපි හිටියෙ නුග ගහක් යට තිබුණු බංකුවක ඉදගෙන. නුග ගහේ අතු හෙළවෙන සද්දෙට කන් දීගෙන මං හිටියෙ. එයා මගෙ උරහිසට හේත්තු වෙලා එහෙම කිව්වහම මං කියපු වචන ටික මට අද වගේ මතකයි.




මොනවද මැණිකෙ මේ කියන්නෙ..පිස්සු කතා කියන්නැතිව ඉන්න.අපි මෙතන්ට ආවේ ඕවා කතා කරන්නද..වෙන දෙයක් ගැන කතා කරමු.

“ඔයා ප්‍රශ්ණෙ මඟ අරිනවා. අනේ කියන්න ධනූ ඔයා මැරෙනවද...නැත්තං මාව අමතක කරනවද...ඒක විතරක්  මට කියන්න මගෙ මහත්තයො..."

"ඔයා මැරැනොත් මං ඔයාගෙ මල ගෙදරවත් එන්නෑ.''

මං එහෙම කියාගෙන චූටි නහය මිරිකුවෙ කෙල්ලව තව ටිකක් තරහා ගස්සවන්න හිතාගෙන.



ඔයා හරි නරකයි කියාගෙන එයා උරහිස ඔළුවෙන් තවත් තද කළා.

ඔය ඇත්තමද පැටියො...කියන්න අනේ Please.... ?

“හරි,මට කියන්න මං මැරැණොත් ඔයා මොකද කරන්නෙ...හැබැයි බඳින්න කලින් හරිද?

''ඇයි බඳින්න කලින්..!“

හරි..හරි.. බඳින්න කලිං හරි බැන්ඳට පස්සෙ හරි..ඔයාට වචනයක් එහා මෙහා වෙන්න බෑනෙ කන්න වගේ බලනවා. හා දැන් කියන්නකො...

ම්ම්ම්....මංද...මං එක තප්පරයක් ජීවත් වෙන්නෑ. ඔයත් එක්කම මැරෙනවා."


"පිස්සු කෙල්ල මං නම් ඔයා මැරැන දවසට හොඳ පාටියක් දානවා. හැබැයි හත් දවසෙ දානෙට නං අනිවාර්යෙන් එනවා.මල ගෙදරනම් එන්නෑ..මොකද මල ගෙදරට ආවට කන්න දෙනවයැ.එන්නම් කන්න දෙනවනම් ''

"ඔයා වෙන කෙල්ලෙක්වත් යාළු කරගනී නේද...මාව අමතක කරලා එයාව බඳිනෙ නේද....''

නැතුව,මේ ලොකෙ තියෙන්නෙ එක මලක්යැ,ළඟ තියෙන මල මැරැණහම තව මලක් කඩාගන්නවා.

මං එහෙම කිව්ව ටිකක් සැර වැඩිද මන්දා..


ඒ කතාව එතනින් ඉවර වුණා. දිගු නිහැඩියාවත් එක්කම නුහ ගහේ නැළවිල්ල ආයෙත් පටන් ගත්තා. ඒ සැනසිල්ල විනාඩි කීපයකට සීමා වුණා.


චූටි සුදු මූණ රතු පාට ජම්බු ගෙඩියක් වගේ වෙලා. ඇස් දෙකෙන් නොනවත්වාම උණු කඳුළු බිංදු කඩාගෙන වැටුනෙ හරියට හිම කන්දකින් හිම කැට කඩාගෙන වැටෙනව වගේ. මෙතෙක් වෙලා උරහිසට දුන්නු බර අයින් කරන් ඈත ආකහේ කහ ගැහීගෙන එන වලාකුළකට හිත ගෙනිහින් වගේ. ආදරෙන් බදාගෙන ඉදපු අත මගෙන් ගිළිහිලා යද්දි ඒ වෙලාවෙ හැටියට මට දැනුනෙ තද දුකක්.


එයාගෙ මුණ අත් දෙකෙන්ම නොරිදෙන්න අල්ලලා ළං කරගෙන කඳුළු පිහදාද්දි පුංචි හිනාවක් මතු වුනෙ මං කලේ විහිළුවක් කියලා තේරිලා වෙන්න ඇති. මටත් නොදැනීම මගෙ හිත ආයෙත් අකීකරැ වුනේ ඒ සිනිඳු තොල් පෙති අල්ලද්දි.


මං විහිළුවක් කලේ රත්තරන්..., කියාගෙන මං ඒ සිනිඳු තොල් පෙති ආයෙම මගෙ කරගත්තා. විනාඩි කීපෙකට...! 



(ප.ලි 2012-02-19) අතීතය සිහිනයක් පමණයි කියන කියමන ඇත්තක් වෙමින් පවතින කාලයක මම මේ ලියමන ලියන්නෙ එයාගෙ හිත රිදවන්නවත් අපේ බැඳීම අනිත් අය ඉදිරියෙ අවමානයට ලක්කරන්නවත් නෙමේ. 

මේක කතාවක් ඒ කියන්නෙ මවාගත්ත එකක් නෙමෙයි කියන්න මට බෑ. ඇත්ත එයා මේක කවදාහරි කියෙව්වොත් මට බනියි. 

ඉතින් මට සමාවෙන්න රත්තරන්...!








Comments

  1. ලස්සනට ලියලා තියනවා. දිගටම ලියන්න.

    ReplyDelete
  2. ඕකනෙ ඉතින් කියන්නේ...Love සීන් එකක් ලිව්වොත් මාවත් ඕකට පටල ගන්නවා.
    අනේ මේ මගෙ අත්දැකීමක් නෙමේ.මම අහිංසක කාටවත් හිරිහැරයක් කරන්නැති කොල්ලෙක්!.

    ReplyDelete

Post a Comment

හැම තප්පරයක්ම මට වගේම ඔයාලටත් වැදගත් කියලා දැන දැනත් අදහසක් ලියලා යන්න ඕනෙමයි කියලා මට කියන්න බෑ. කැමතිනම් විතරක් ලියන්න

Popular posts from this blog

මිනිස් සිරැර සහ එහි යථා ස්වභාවය

ඔන්චිල්ලාව

චක්‍රීකරණය මම දැකපු හැටි..!