Posts

Showing posts from November, 2011

අවසන් හැඟුම...!

Image
මස්තිෂ්කය රිදුම් දෙයි,
ඉකි බිඳියි හයිපොතැලමස මගේ..
එහෙත්, අවසන් හැඟුම
පවසමියි වා තලයට...


සොයා   ගිය  ආදරය
සුපිපි කුසුමක් වුවද,
එහි කටු රැදුරැ බව
නොවැටහුනේ මන්ද මට....


ආලය කළෙමි හදින්ම මා
නොවින්දෙමි ඔබේ ආලය බිඳුවකුදු
එයින් කම් නැත,
සොඳුර......


එහෙත් හිත නැවත ගෙන
හිඳින්නට නොහැක මට
දනිමි මම එක දෙයක්,
ඈ වෙනස් වූ නමුදු
මා වෙනස් නොවූ බව.....


ඉතින් අවසරයි ඔබට
සොයා යන්නට තව හදක්,
වචනයකිනිදු අහිතක්
ඔබ කෙරේ නොමැත මට.....


ඉන්න මට මේ ලෙසම
ඉඩදෙන්න තනි වෙන්න
මළවුනුන් අතර හිද,
පතන්නමි හැමදාම


"ආදරෙයි හැමදාම
ඔබ දුන්නු මේ කඳුලට......"

*~නුඹ~*

Image
ජෛව රසායනික
අවියක් වූ;
මගේ ජීවිතය
නිෂ්ක්‍රීය කොට,
මල් වෙඩිල්ලක් තැනූ;
නුඹම......මට
සයනයිඩ් කරලක් විය.....!

අපි කොහෙන්ද..?

Image
මිනිස්සු ඉස්සර ඉදන්ම හොයපු දෙයක් තමයි අපි ආවෙ කොහෙන්ද කියන එක. ඉස්සර ඉදං හෙව්වට මොකද තාමත් හරි හමං උත්තරයක්  හොයාගෙන නෑ. මිහිතලය,මිහිතලයේ තියන ජීවය,මේ සුන්දරත්වය කිසියම් විදිහක අදෘශමාන සර්ව බලධාරී දෙවිකෙනෙක්ගේ මැවීමක් ද?නැත්තං ඔය කියනවා වගේ අති විශිෂ්ඨ සංකලනයක ප්‍රතිඵලයක් ද?



ඒක එය ලොකුවට කථා කරන විද්‍යාවෙන් නොවිසඳපු ප්‍රශ්නයක්. ඒත් හැම ආගමකම වගේ මිනිස්සු ආවේ කොහෙන්ද ?
නැත්තං, ටිකක් බර වචනෙකින් කිව්වොත් මෙන්න මෙහෙම 'ජීවයේ සම්භවය ඇති වුනේ කොහෙන්ද කියන ප්‍රශ්නෙට අදහස් ඉදිරිපත් කරලා තියනවා. ඒකෙන්  පේන්නෙ, මේ ප්‍රශ්නෙ විසඳගන්න හැම ආගමක්ම වගේ උත්සහ කරලා තියනවා කියන එකනෙ.


පැරණිතම ආගමක් වුණු හින්දු ආගමේ තියන විදිහට නං ජීවය ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ විශ්ණු දෙයියන්ගෙ අවතාරයක් වන කුර්මයාගේ පිට මැද මන්දරා පර්වතය තියලා ඒක වටේ නාගයෙන් දවටලා දෙපැත්තට ඇද්දයින් පස්සෙ කිරි මුහුද කැළඹිලා ඒකෙ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට ජීවය ආරම්භ වුණා කියලයි. ඔහොම තමා පොත් වල එහෙම තියෙන්නෙ.




බුදු හාමුදුරැවොත් ඔය ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් දීලා තියනවා. ඒ අග්ගඤ්ඤ සූත්‍ර දේශනාවෙන්.



හරි ආගම් කතාව පැත්තකින් තියමු.
ඇත්තටම අපි, නැත්තං ඔබ කවදා හරි හිතලා ති…

අපි අපේ විදිහට..

Image
අපි අපි වගේ ගැන...

ඕනම දෙයක් කරන්න් අරමුණක් තියෙන්න ඕනෙ. නැත්නම් කරන්න යන වැඩේ මොකක් වුණත් සාරැථක වෙන්නෙ නෑ. අරමුණක්, එහෙමත් නැත්තම් ඉලක්කයක් නැතිව කරන දේවල් හැම තිස්සෙම අසාර්ථක වෙනවා කියන එක නෙමේ මේ කියන්නේ. එහෙම කරන දේවල් මොනතරම් නම් සාර්ථක වෙලා තියෙනවද. ඒත් සාර්ථක වෙන්න  තියන ඉඩ කඩ ටිකක් අඩුයි.

වැල් වටාරම් ඕනෙ නෑ. මේ හදන්නෙ  “අපි අපි වගේ"   Blog එකේ අරමුණ, එහෙමත් නැත්තම් ඉලක්කය පැහැදිළි කරන්න.

ඉතින් අපි කථා කරමු. කවුරැ ගැනවත් නෙමේ ,අපි අපිම ගැනම.

 ඇත්තටම අපි කවුරැත් වෙන කා වගේවත් නෙමේ, අපි ඔක්කොම අපි වගේ. ඒක පිළිගත්තත් නැතත් ඒක තමා සත්‍ය. එහෙම නැත්තම් ඇත්ත. කවුරැ හරි කියයි "මං ශාරැක් වගේ" එහෙම නැත්නම් "අයිශ්චර්යා වගේ" කියලා. කට කියන්නෙ මමත්වය හැංගීම. හෙම නැත්තම් මමත්වයට බය වීම කියලා. මත්වය කියන්නෙ මොකක්ද. ඒකත් ප්‍රශ්නයක්නෙ.

සාහිත්‍ය පිළිබඳ නොබෙල් තෑග්ග දිනපු හර්මන් හෙස්ගේ "සිද්ධාර්ථ" කියන පොතේ අනුවාදය සුසිල් සිරිවර්දන හා එස්.විජේසූරිය යන ලේඛකයන් දෙපළ ලියලා තියනවා. ඒ පොතේ සටහනක් තමයි පහතින් තියෙන්නෙ. ඔය කියන මමත්වය ගැන අදහසක් ගන්න කෙන් පුළුවන් වෙයි.

මට මතකයි.. එදා ...!

Image
මගේ හීනෙ හැබෑ වුණා. ඔව්.. දැන් ඒක හීනයක් නෙමේ. ඇත්තමයි මට හරි සතුටුයි. අන්තිමට මට ඒක ලැබුණා. මට කෙච්චර නං හීන මැව්වද, කොච්චර නං දුක් වින්දද, ඒවා දන්නෙ මං විතරයි. කමක් නෑ කොහොම හරි අන්තිමට මගෙ උත්සාහය සාර්ථක වුණානෙ. ඒ මට ඇති.


   ඉතින්..එයා මගේ.ඔව් මගෙ විතරමයි..


ම්ම්ම්....අද..අද තමයි  එයා මගෙ දිහා ඒ විදිහට ආදරෙන් බලපු මුල්ම දවස.එයාගෙ සුදු මූණ රතු වුණු හැටි.කෙල්ල මං දිහා බලාගෙන හිටපු හැටි.මොනා ලිව්වද දන්නෑ පොතේ.


මමත් Bio මිස් කියපු Note එක ලියලා නෑ. වෙන මොනවද කුරැටු ගාලා. හෙට එයාගෙන් Note එක ඉල්ලන්න ඕනෙ. මගෙන් ඇහුවොත් ඇයි ඊයෙ කියවද්දි ලිව්වෙ නැද්ද කියලා, මං මොනවා කියන්නද.. එක්කො අකිලයගෙන්ම ඉල්ල ගන්නවා.


නෑ...නෑ  ඇහුවොත් කියනවා ඇත්තම.. නැත්තං එයා හිතයි බොරැ කියලා.
Physics පීරියඩ් එක Free තිබුණු හින්දා හොඳයි. නැත්තං කථා කරන්න බැරි වෙනවනෙ.දෙයියො බැලුවා වගේ කවුරැත් ආවෙ නැති හින්දා බේරැණා. අපේ එඋන් දැක්කනං පාටිත් දෙන්න වෙනවා. ඒත් උන්ට නොකියා බැරි වෙයි. කොහොමත් ආචා මේක ලීක් කරනවා.


මං ඇඳට වෙලා දැන් පැයක් විතර. ඉස්කෝලෙ ගිහින් ආව ගමන් ඇඟ හෝදගෙන අම්මා බෙදලා තිබුණු බත් එක අතට අරන් ඉස්තෝප්පුවට ගිහින් කටවල්…

කාක් පිහාටුවෙන්...!

Image
කා!..ක්!..
අඹ කොළ අස්සෙන් අතු වල නොවැදී නැලෙවෙමින් ආව ලා අළු පාට පිහාටුව වැලි ගොඩ උඩ වැටුණෙ ඒ ගුරැත්වාකර්ෂණ චාරිකාව නතර කරලා. ඒ වගේම සවාරි ගිහිං නතර වුණු පිහාටු සැහෙන්න වැලි ගොඩ හැම තැනම තිබුණා.සමහරක් හුළගට ගහගෙන ගිහිං තිබුණට මොකද, උදේ පින්නට අහු වුණු පිහාටු ඒවයෙ හීං කෙදි දිගඇරලා වැලි ගොඩ බදාගෙන. පින්න හින්දා එහෙම හිටියට ඉර මුදුන් වෙන්න යන ගමන පටන් ගනිද්දිම වගේ පිහාටු වලට වැලි එපා වුණා. එක ගානට තිබුණ හීං කෙදි ආයෙත් කලිං විදිහට හදාගන්න බැරි වුණාට පිහාටු වලට දුකක් නැතුව ඇති. ක්‍රෝටන් අතු අස්සෙන් එන හුළං පාරට පිහාටු ටික නැළවෙන්න ගත්ත හින්දා එයාලා සතුටින් හිටියෙ. ඒත් එයාලා දැන ගෙන ඉන්න හිටියෙ නෑ මල්ලියගෙ හෙම්බිරිස්සාව හොද වෙලා කියලා. උදේ බත් ටික කවා ගන්න අම්මත් මල්ලියත් එක්ක මිදුළට බැස්සෙ බැකෝ එකත් අරගෙනමයි.
"මේ කට කාලා යන්න පුතේ..."
"ආ..ආ...ඔය මොකද කරන්නෙ, වැලි අල්ලන්න එපා ලමයො..
   මේ කට විතරක් කාලා යන්නකෝ.. "
අම්මගෙ කෑගැහිල්ලට මල්ලියා හැරිලවත් බැලුවෙ නෑ.මල්ලියා බැකෝ එකෙන් වැලි හාරනවා.

 ගොඩ වැලි ගෙනාවෙ ඉස්තෝප්පුව හදන්න දැන්නං වැලියි කියලා කියන්න තරං දෙයක් එතන නෑ. චූටි මල්ල…

මිනිස් සිරැර සහ එහි යථා ස්වභාවය

Image
මිනිස්සු වෙච්චි අපි හැමෝටම සිරැරක් තියනවා. ඒක හැමෝටම පොදුයිනෙ. මගෙ, නැත්නම් ඔබගේ දෙමාපියන් තමයි ඔය සිරැර, එහෙම නැත්තම් ඇග ලබාදෙන්න මූලික වුනේ.

මවගේ ඩිම්බයක් පියාගෙ ශුක්‍රාණුවකින් සංසේචනය වෙලා තමයි ඔබ, මම නිර්මාණය වුණේ. ඒකෙ කියන්න තරම් අරැම පුදුම දෙයක් නෑනෙ, ඒක ස්වභාවිකයි. ඒත් පොඩ්ඩක් හිතලා බැලුවොත් ඒ සිදුවීමෙ අපූර්වත්වයක් දැක්ක හැකි.
ඇහැට නොපෙනෙන තරම් සෛල දෙකක් මේ තරම් හපන් කමක් කලේ කොහොමද. විමසා බැලිය යුතු දෙයක් අපි හැමෝම. මොකද’ අපි    එහෙම නැත්නම් ඔබ කියන පුද්ගලයා ඇති වෙන්න මූලික පදනම වැටුනෙ අර කලින් කියපු සිදුවීමෙන්.

මම කියන්නෑ ඔබ ඇතිවෙන්න හේතු වුණු එකම කාරණේ ඒක කියලා. මොකද’ මම විශ්වාස කරනවා මිනි‍හෙක් උපදින්න ශුක්‍රාණුවක් හා ඩිම්බයක් විතරක්ම නෙමේ, තමන් ගෙනාපු කර්ම ශක්තියත් අවශ්‍යයි කියලා. කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුළුවන් ඒකට ඕනෙ ශුක්‍රාණුවකුයි ඩිම්බයකුයි විතරයි කියලා. මම ඒකට මොනවත් කියන්නෑ. මොකද’ ඕනෙ කෙනෙක්ට තමන්ගෙ අදහස් හරියි කියලා හිතන්න අයිතියක් තියනවනෙ. 

ඉතින්’මේ අපූර්ව සිදුවීමෙන් පස්සෙ නිර්මාණය වුණු මේ සිරැර සෛල මහ ගොඩක එකතුවක්. නිකම්ම නිකං සෛල ගුලියක් නෙමෙයි, සජීවී සෛල වලින් සෑදුණු …