29 June 2012

මරණයට අයදුමක් - 7 වන පරිච්ඡේදය

මුල් පරිච්ඡේද

දින තුනක්ම කිසිදු වෙනස්වීමක් නොමැතිව ගතවී ගියේ ය. ගෝකුල් නාත් හා විවේක් දිවා කාලයේ මඳ වේලාවක් නිදා ගනිමින් රාත්‍රී කාලය බංගලා වත්ත අඟලක් නෑර සෝදිසි කලේ ය. නමුත් ඔවුනට සැක සහිත කිසිවක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විනි. සිව්වන දින හිමිදිරි උදෑසන තම කාමරය ඉදිරිපිට වූ අසුන් මත වාඩිවී සිගරැට් උරමින් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදී සිටියේ ය.

"විවේක් අපි මේ බංගලාවේ ඉන්න නිසා මිනීමරුව තමන්ගෙ උපක්‍රමය මාරු කරල වගෙයි. අපිත් අපේ උපක්‍රමය මාරු කලොත් හොඳයි නේද?"

"ඔව්, ඒක කරන්නේ කොහොමද කියල ඔයාම කියන්න බලන්න"

"අපි ආපහු මැඩ්රාස් යන බව කියල මේ ගමේම හැංගිලා ඉඳල බංගලාව ගැන ඇහැ ගහගෙන ඉමු"

"මිනීමරුව ඒතරම් ලේසියෙන් රවට්ටන්න පුළුවන් වෙයි කියල මමනම් හිතන්නෙ නෑ"

ගෝකුල්නාත්  ස්ථිර හඬින් "අපි තව ටිකක් ඉවසමු" යි පැවසීය.

"මිනීමරුව කොයි වෙලාවේ හරි එළියට එන්න ඕනෑ. අපේ මැරුණු පරීක්ෂක පවිත්‍රන් මේ සිහිවටනය ලඟ පහනක් පත්තු වෙමින් තිබුනු බවත් වළලු සද්දයක් ඇසුනු බවත් මැරෙන්න කලින් කියලා තිබුනා. නමුත් අපි මේ හිටපු දවස් ටිකට අපිට එහෙම දෙයක් ඇහිලවත් දැකලවත් නෑ"

ගෝකුල් නාත්ගේ පැනයට පිළිතුරු දීමට සූදානම් වත්ම තමා දුටු දෙයින් විවේක්ගේ බැල්ම තියුනු විය.
"ගෝකුල් නාත්!"

"ඇයි විවේක්?"

"බංගලාව පැත්තේ ලයිට් එළියක් පේනවා.."

"කවුරු හරි නැගිලටා වැසිකිලියට යන්න ඇති" ගොකුල් නාත් විමසිලිමත් දෑසින් බංගලාව දෙස බලමින් පැවසී ය. ඉදිරි සාලයේ ජනෙල් අතරින් හතරැස් එළි කදම්භයක් ගෙමිදුලට පතිත වී තිබිණි. ඒ එළිය තුලින් දෙදෙනෙකුගේ රුව දිස් විනි.

"මේ වෙලාවෙ කවුද මේ..."

"කවුද කියලා ගිහින් බලමුදැයි" කියමින් විවේක් තම අසුනෙන් නැගිට බංගලාව දෙසට පය එසවී ය. ගෝකුල් නාත් ඔහු අනුකරණය කරමින් ගමනට එකතු විය. දෙදෙනාම පෝටිකෝව යටට පැමිණි වහාම පෝටිකෝවේ විදුලි බල්බය දැල්විනි. ඒ සමඟම ඉදිරි දොරේ අඟුල කැරකෙන ශබ්දය ඇසුනි. විවර වූ දොරෙන්  නිවස තුළ සිට අළුත්ම සපාරි ඇඳුමකින් සැරසී මදන් එළියට පැමිනියේ ය. ඔහු අසලින්ම කෝකිලා පට සාරියකින් සැරසී හිසෙහි මල් ගවසා සිටියේ ය.

"ගුඩ් මොනින්! කොහෙ යන්න ද මේ සූදානම?"

ගෝකුල් නාත් කටහඬ අවදි කලේ ය.

"ගුඩ් මෝනින් මිස්ටර් විවේක්.. ඇන්ඩ් ගෝකුල් නාත්. අපි යනවා කොයිම්බතූර් වල අපේ ඥාතියකුගෙ ගෙදර මඟුලකට. අපිට කොච්චර කරදර තිබුනත් යන්න උවමනා දේකට නොගිහින බෑනෙ ඉන්ස්පෙක්ටර්. අපිට එළියට යන්න අවසර දෙනවද?"

"කවුරු කවුරුද යන්නේ..?"

"මමත් මගේ බිරිඳත් ජෝතිත් යනවා.."

ඒ අතර ජෝති පට රෙද්දකින් මැසූ දිග සායක් හැඳ දොර අසලට දිව ආවාය.

"බාප්පා මම ලෑස්තියි..." ඇය හම හඬින් කෑ ගෑවාය.

"එහෙනම් යමු." තිදෙන පඩිපෙල බසින්නට විය.

"එක විනාඩියක්..." මිස්ටර් මදන් කියමින් විවේක් ඔවුන්ගේ ගමනට බාධා කලේ ය.
"ඔයාල ඒ උත්සවේට ගිහින් එන්නෙ කීයටද?"

"අපි එනකොට ටිකක් රෑ වෙයි ඉන්ස්පෙක්ටර්.."

"රෑ කීයටද?"

"අට විතර වෙයි"

"සමාවෙන්න මදන්. ඔයාලා හැන්දෑවෙ හය වෙනකොට බංගලාවට එන්න ඕනෙ. ඒ වෙලාවට එන්න පුළුවන් වෙයි කියලා විශ්වාසයක් තියනවනම් විතරක් යන්න."

"ඇයි එහෙම කියන්නේ මිස්ටර් විවේක්?"

"ඔයාලගෙ පවුලෙ හැමෝම අපේ පරික්ෂාව යටතේ ඉන්න ඕනෑ. ඔයාල මඟුල් ගෙදරක යන්න උවමනයි  කියල කියන නිසයි මම යන්න ඉඩ දෙනවා නමුත් හැන්දෑවෙ හය වෙනකොට ඔයාලා බංගලාවෙ ඉන්න ඕනෙ." විවේක් දැඩි ස්වරයෙන් කීවේ ය.

 මදන් තම බිරිඳ දෙස බැලී ය. "කෝකිලා අපිට හැන්දෑවෙ හයට කලින් එන්න පුළුවන් වෙයිද..?"

"එන්න පුළුවන් දවල් කෑම කාපු හැටියෙම එහෙන් පිටත් වුනොත්.."

"රෑ උත්සවේට ඉන්න කියාවි නමුත් අපි කියල එමු." මදන් පැවසී ය.

මදන් විවේක් දෙස හැරී, "හොඳයි විවේක් අපි හැන්දෑවෙ හය වෙනකොට එනවා." කියමින් පෝටිකෝවේ නවතා තිබූ ඇම්බැසඩර් වර්ගයේ කාරය වෙත ගමන් කලේ ය.

"බාප්පා.. මම ඔයාලගයි වාඩි වෙන්නේ.." කියමින් පිච්චමලක් බඳු සිඟිති ජෝති කාරයේ ඉදිරි අසුනට නැඟුනා ය. පසුපස  අසුනට නැඟුනු කෝකිලා කරෙයේ දොර වසා දැමුවාය. දොර අසල රැදී සිටි ජෙගදම්බාල් හට ගිහින් එන්නම් අම්මේ... කියමින් අතවනා ඔවුන පිටත්ව ගියෝ ය. කාරය ගේට්ටුව පසුකරන තුරුම එදෙස බලා සිටි විවේක් ජෙගදම්බාල් දෙසට හැරුනේ ය.

"කාගේ විවාහ මංගල්ලෙටද එයාල ගියේ.."

"කෝකිලාගේ ලොකු නැන්දගෙ දුවගෙ මඟුල් ගෙදරට"

"ඊයේ රෑ වෙනතුරු මේ ගමන ගැන මොකුත් කිව්වේ නැත්තෙ ඇයි?"

"මම යන්න එපා කියලයි කීවේ.. කෝ ඉතින් එයාලා ඇහුවෙ නෑනේ ඉන්ස්පෙක්ටර්.."

"හොඳ‍යි.. දොර වහල ගිහිං නිදාගන්න නෝනා.."

විවේක්ගේ ඉල්ලීම අනුව ජෙගදම්බාල් නිවස තුලට යාමට හැරුනා ය.

"එක විනාඩියක්!!" විවේක්ගේ හඬට ජෙගදම්බාල් නැවතී හැරී බැලී ය.

"පොඩ්ඩක් ලයිට් එළිය ගාවට එනවද නෝනා.."

"ඇයි ඒ??"

"කියන දේ අහල එන්නකෝ.."

නිදිමත ගතියෙන් සිටි ජෙගදාම්බාල් නොමනාපයෙන් මෙන් විදුලි එළිය අසලට පැමිනියා ය. විවේක් එකවරම ඇගේ හැට්ටය දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කරමින් "මේ මොනවද නෝනා.." යි විමසී ය.

"මොනවද?" ජෙගදාම්බාල් ක්ෂණයකින් තම හැට්ටය දෙස බැලුවා ය. ඒ සීතල හිමිදිරියේ ඇගේ මුහුනට දහදිය බිඳු නැගෙන අයුරු විවේක් නිරීක්ෂණය කලේ ය.

"මේ...මේ...." ඇය පුදුමයෙන් විවේක් දෙස බැලුවාය.

"මේ ලේනේ.. කොහෙහරි වැදිල තුවාල වුනා ද??"

"නෑ"

"එහෙනම් කොහොමද මෙතන ලේ  ගෑවුනේ..?"

"මම දන්නෑ"

"ඔයා කොහෙද නිදා ගත්තේ.. එතැන අපිට පෙන්නන්න. මේ ලේ ඔයා කොහෙ හරි වැදීමෙන් ආපු ලේ නෙමෙයි. තුවාලයකුත්  නෑනෙ. වේදනාවකුත් නෑ නේද" ගෝකුල් නාත් දැඩි ස්වරයෙන් විමසී ය.

ජෙගදාම්බාල් හිස වනා තම හැට්ටය දෙස බලමින් පරීක්ෂකවරු දෙදෙනාද කැටුව බංගලාව තුලට ගියා ය. ඔවුන් මද එලියෙන් ආලෝකමත් කර තිබූ විසිත්ත කාමරය පසුකර තරප්පු පෙල නැග උඩුමහලට පැමිනියා ය. කාමරය තුල නිදන රුද්‍රා මහතාට නොදැනෙන ලෙස ප්‍රවේසමෙන් ජෙගදාම්බාල් ඇගේ නිදන ඇඳ අසලට පැමිනියා ය. සුදු ඇඳ ඇතිරිල්ලක් දමා තිබූ එය ඉතා පිරිසිදු ලෙසින් දිස්විනි.

"කොහොමද මේ ලේ ආවේ... විවේක් රුද්‍රා මහත්තයාගේ ඇඳත් පරීක්ෂා කරල බලන්න"

ගෝකුල් නාත්ගේ හඬින් විවේක් නිදා සිටි රුද්‍රා මහතාට නොදැනෙන සේ ඔහුගේ ඇඳ ද පරීක්ෂා කලේය.

"මොකුත් නෑනෙ ගෝකුල් නාත්"

විවේක් ජෙගදාම්බාල් දෙසට හැරෙමින්, 
"රෑ නැගිලට එළියට ගියාද නෝනා"

"නෑ මම ගියේ නෑ"

"එහෙනම් මේ ලේ බිංදු කොහෙන්ද ආවේ.." විවේක් දකුනතින් තම හිස කසමින් කල්පනා කලේ ය. එකවරම ඔහුගේ බැල්ම තියුණු විය. ක්ෂනයකින් කාමරයේ දොර අසලට ගමන් කල ඔහු පහත් වී පොළොවට සමීප විය.

"තවත් ලේ බිංදුවක්!"

විවේක් සෙමින් ඇඟිලි තුඩින් පරීක්ෂා කලේ ය. නලලේ රඳවන කුංකුම පොහොට්ටුවක් සේ එය දීප්තිමත්ව දිස්විනි. තව දුරටත් සූක්ෂම දෑසින් පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු බිත්තියේ වැටුනු එවැනිම ලේ බිංදු කීපයක් සොයා ගැනීමට ඔහු සමත් විය.

"මෙන්න තවත් ලේ බිංදුවක්" ඒ සොයා ගැනීම ගෝකුල් නාත් ගෙනි.

"ලේ බිංදු වැටිල තියන පැත්තට යමු"

ගෝකුල් නාත් හා විවේක් ඉවක් පසුපස යන පොලිස් සුනඛයන් දෙදෙනෙකු පරිද්දෙන් ලේ බිඳු වැටී තිබූ මං සලකුනු ඔස්සේ විසිත්ත කාමරය පසුකරමින් ගමන් කලේ ය. දිගටම සූක්ෂම දෑසින් යුතුව ගමන් කල මේ දෙදෙන එක් කාමරයක දොරක් අබියසට පැමිණියහ.

"මේ කාගේ කාමරයද?" තමන් පසුපසින් පැමිණි ජෙගදාම්බාල්ගෙන් විවේක් විමසුවේ ය.

"මේ මගෙ දූ ලක්ෂනාගෙ කාමරේ.."

ජෙගදාම්බාල් වහා ඉදිරියට පැන දොරට තට්ටු කරමින් දුව ලක්ෂනා යනුවෙන් කතා කලා ය. මඳ වේලාවකින් ඇඳකින් නැගෙන කිරි කිරි ශබ්දයත් කිසිවකු ඇඳෙන් බසින හඬත් විවේක්ට පැහැදිලිව ඇසුනි.

"කවුද......."

ටිකක් දොර අරින්න මිස් ලක්ෂනා..!

කාමරය තුලින් විදුලි ස්විචය ක්‍රියා කරවන හඬ ඇසිනි. ලක්ෂනා රාත්‍රී නිදන ඇඳුමින් සැරසී නිදිමතින් පියවුනු දෑස් දෑතින් පිස දමමින් කාමරයේ දොර අඟුල කරකවා දොර පියන විවෘත කලාය. ජෙගදාම්බාල් හා පරීක්ෂකවරුන් දෙදෙනා දුටු විගස "ඇයි අම්මා.... මොකක්ද ප්‍රශ්ණේ...." යැයි විමසීය.

ජෙගදාම්බාල් වේවලන දෑතින් තම දියණියගේ සිරුර අතගා පිරික්සා බැලුවා ය.

"ඔයාට මොකුත් කරදරයක් නෑ නේද දුව"

ලක්ෂනා කලබලයට පත් වූවා ය. විවේක් ජෙගදාම්බාල්ගේ හැට්ටය මත රැඳුනු ලේ බිංදුව ඇයට පෙන්වමින් කාරණය පැහැදිලි කර දුන්නේ ය. ලක්ෂනාගේ මුහුණ බියෙන් තැති ගැනුනේ ය.

"අජයගේ කාමරය තමයි කෙලවරේ තියෙන්නේ. ඒකෙත් බලමුද?"

"ඔව් බලමු"

සියලු දෙනාම අජයගේ කාමර දොර අසලට පැමිණියහ. දොර අසල වූ තවත් ලේ බිඳු කීපයක් විවේක්ගේ නෙතට අසුවිය.

"ගෝකුල්..?"

"ඇයි විවේක්!!"

"දොර ඇරල තියෙන්නෙ. මොකක් වුනත් මේ කාමරේ තමයි සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ.. ලයිට් ස්විච් එක කොහෙද තියෙන්නේ කියල බලන්න" යි කියමින් සීරුවෙන් දොර පියන විවෘත කලේය.

විවේක් දුන් විධානය අනුව ගෝකුල් නාත් බිත්තිය අතගාමින් ස්විචය සොයා එය ක්‍රියාත්මක කලේ ය. කාමරය පුරා ආලෝකය විහිදී ගියේ ය.

අජය නිදන ඇඳ මතය. ඔහුගේ නිරාවරණ උඩුකයේ පිට මැද්දෙන් පෙන දමමින් ගලා යන රුධිර ධාරව දොර දෙසට ගලා යමින් පැවතිණි. දෑස් විවරව තිබුනු ඔහුගේ මුහුන බිත්තිය දෙසට එල්ලවී තිබිණි.


"අජයට මොකුත් කරදරයක්ද ඉන්ස්පෙක්ටර්..?"

ජෙගදාම්බාල්ගේ හඬින් විවේක් ඒ දෙස හැරී බැලුවේ ය. ඇඳ මත මියගොස් සිටි අජය දුටු ජෙගදාමාබාල් විලාප නගමින් සිහි විසඥ වෙද්දී ගෝකුල් නාත් ඇය ඇඳ වැටීමට නොදී ආරක්ෂා කර ගත්තේ ය.

ලක්ෂනා විලාප නඟමින් මුහුන තම දෑත් වලින් වසා ගත්තාය.
                                                       

                                                                 *෴෴*



8 වන පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු. මේ පරිච්ඡේදය ප්‍රමාද වුනා ටිකක්. ඒකට සොරි හොඳේ..  : )

22 June 2012

මරණයට අයදුමක් - 6 වන පරිච්ඡේදය


රණය, ඔහු හඹා ආවේද? ඔහු, මරණය හඹා ගියේද කියන්නට කිසිවකු නොදනී. නමුත් එය එසේ විනි. තම මෙහෙයුම අතරතුරදීම පවිත්‍රන් අභිරහස් ලෙස බංගලාවේ ඝාතකයාගේ ගොදුරක් බවට පත්වී තිබිනි.

කිසිදිනක තමාට පැවරූ රාජකාරියක් අතරමඟ දී අත් නොහරින පවිත්‍රන් ශෙක්කල් මූඩි බංගලාවේ මෙහෙයුමේ දී මියගොස් ඇති බව මැඩ්රාස් පොලීසියට වාර්තා වන විට ගෝකුල්නාත් සිටියේ තම නිල කාමරයේ ය. එය ඔහුට අදහාගත නොහැකි විය. කාකි ඇඳුමින් වසාගෙන සිටි තම හදවත වේදනාවෙන් කීරිගැහෙන බව ඔහුට දැනිනි.

ඔහු දිගු හුස්මක් නාස්පඩු අතරින් පිටකරමින් සිත එක්තැන් කර ගැනීමට වෙර දැරීය. අනතුරුව තොප්පිය පැලඳ තම සගයා වන විවේක්ගේ නිල කාමරය වෙත පය එසවී ය.

                                                            
                                             ෴*෴


ගෝකුල්නාත් හා විවේක් ශෙක්කල් මූඩි වෙත පැමිණෙන විට උදෑසන දහය වී තිබිනි. සුඛෝපබෝගී රථයෙන් බට පරීක්ෂකවරු දෙදෙනා වෙත පැමිණි උප පරීක්ෂක ඔවුන්ව නිල අයුරින් පිළිගත්තේ ය.
ශෙක්කල් මූඩි අහස වළාකුලින් බරව වැස්සකට සූදානම් වෙමින් පැවතිනි. අසල නවතා තිබූ ජිප් රථයට නගින අතරතුර විවේක් පවිත්‍රන්ගේ මිනියෙ මරණ පරීක්ෂණය අවසන් කලාදැයි විමසී ය. විජය කුමාර් රථය පණගන්වමින්,

 "මරණ පරීක්ෂණේ ඉවරයි සර්. ඔබ තුමාලගෙ පරීක්ෂණයට මිනිය තියලා තියනවා සර්."

"මරණය කොහොමද වෙලා තියෙන්නේ පිහියකින් ද? තුවක්කුවකින් ද?"

"මුර කාරයාගේ මරණෙ වගේම එකක් සර්. පිහියකින් ඇනලයි මරල තියෙන්නේ"

"වත්තේ  බංගලාවේ කට්ටියගෙන් ප්‍රශ්ණ කලා ද?"

"ඔව් සර්"

"මොනවා හරි තොරතුරක් ලැබුන ද?"

"නෑ සර්. තවම මොකුත් තොරතුරක් නෑ."

"දිගටම සිද්දවෙන මේ මරණ ගැන බංගලාවේ කට්ටිය මොකද කියන්නේ"

"මේවා කොහොමද වෙන්නේ කියලා බංගලාවෙ කවුරුත් දන්නෑ සර්"

"අපි ඉස්පිරිතාලෙට යනවද නැත්නම් බංගලාවට යනවද" යි කියමින් පොලිස් පරීක්ෂකවරයා ජිප් රථයේ වේගය අඩු කලේ ය.
"ඉස්සරවෙලා ඉස්පිරිතාලෙට ගිහින් මිනිය බලලා බංගලාවට යමු" ගෝකුල්නාත් තම ශෝකාකූල සිතිවිලි බිඳ දමමින් කටමඬ අවදි කලේ ය.

"හොඳමයි සර්"

ජිප් රථය රොහල බලා ඉගිලිනි.

"රුද්‍රා මහත්තයට මේ වත්තේ හතුරො එහෙම ඉන්නවද?"

"දැනගන්න නම් නෑ සර්"

"හොඳට පරීක්ෂණ පවත්වන්න ඕනෙ ඉන්ස්පෙක්ටර්. ලොකු සල්ලි කාරයෙක්නේ.. වත්තේ, ගමේ හතුරෝ ඉන්න පුළුවන්."

"රුද්‍රා මහත්තයා බංගලාවෙන් එළවන්න කවුරු හරි මේක කලා වෙන්න බැරිද" කියමින් විවේක් අලුත් අදහසක් ඉදිරිපත් කලේ ය.

"රුද්‍රා මහත්තයට ලමයි කී දෙනෙක් ඉන්නවද?"

"තුන් දෙනයි සර්.."

"නම් මොනවද?"

"වැඩිමලා අජය. දෙවැනියා මදන්. දුව ලක්ෂනා."

"රුද්‍රා මහත්තයට ඇවිදින්න බෑලු නේද කොහොමද ඒක වෙලා තියෙන්නේ?"

"ඒ ගැනත් හොයල බැලුවා සර්."

"මොකද වෙලා තියෙන්නේ "විවේක් පොලිස් පරීක්ෂකවරයාට කතා කිරීමට ඉඩ නොදී නැවතත් ඇසුවේය.
"අවුරුදු දෙකකට කලින් පැරලයිස් හැදිලා ඇවිදින්න බැරිව ගියා කියලා කියනව සර්.."

"ඒ ගැන ඒ පවුලෙ දොස්තරගෙන් ඇහුවද?"

විජය කුමාර් ගෝකුල් නාත්ගේ පැනයෙන් තිගැස්සිනි.

"ඇහුවෙ නෑ සර්"

"හොයල බලනවා එයාට ඇත්තටම ඇවිදින්න බැරිද කියලා"

"ඔබතුමා එයා ගැන සැක කරනවද සර්.."

"මම සැකයට කිව්ව නෙමෙයි. ඒත් ඒ ගෙදර අය ගැන අපි හොඳට දැනගන්න ඕනෑ ඒකයි. වැඩිහමල් පුතාගේ නම මොකක්ද කිව්වේ?"

"අජය"

"අජයගේ බිරිඳ මාස ගානකට කලින් අසනීපයක් හැදිල මැරුණ කියලා  ආරංචියි. කොහොමද මැරිල තියෙන්නේ කියලා හොයල බැලුවද?"

"ආ.. ඔව් සර්. රෑ පුරාම දරුණු උනක් ගැනිලා තමයි මැරිල තියෙන්න‍ෙඅපේ ලොකු සරුත් ගියානෙ මල ගෙදරට."

"එයාගෙ නම මොකක්ද?"

"දන්නෑ සර්"

විවේක් ක්ෂණිකව තම කුඩා නොට් පොත දිගඇරියේ ය.

"අජයගේ බිරිඳ ලීලාවතී. වත්තේ වැඩකරන මරප්පන් කියල කෙනෙක්ගෙ දුවක්. පොල්ලච්චි වල ඉගෙන ගන්න කාලෙ තමයි දෙන්න හම්බවෙලා තියෙන්නේ. ටිකක් මුරණ්ඩු කෙනෙක්. විවාහ වෙන්න හදනව කියල බංගලාවෙ කට්ටිය දැනගත්තට පස්සෙ අකමැති වුනත් දෙන්න විවාහ වෙලා තියනව. අවුරුදු දහයක්ම එයා බංගලාවේ ඉඳල තියනවා."

"ලීලාවතීගේ මරණෙ ගැනත් සැකයිද සර්."

"ඔව් එක ටිකක් අසාමාන්‍ය මරණයක්"

"ලීලාවතී වැලලුවේ කොහෙද කියලා දන්නවද?"

"බංගලාව පිටිපස්සේ සර්"

"ඇයි ඒ?"

"ඒ පවුලෙ කෙනෙක් මැරුණාම වත්තෙම තමයි වලදාන්නේ සර්"

විවේක් තවත් කුමක්ද කියන්න කියන්න සූදානම් වනවිටම ජිප් රථය රෝහල් ගේට්ටුව පසුකර රෝහල් පෝටිකෝව යට නතර කෙරිනි.

"මේ කේස් එකේ හැම තැනම සැක කරන්න පුළුවන් තැන් තියනවා. හැම කෙනෙක්ම සැක සහිත කෙනෙක්. හැම පැත්තටම කොන් තියන බව පේනවා."

තිදෙනා කතා කරමින්ම රෝහල් මෘත ශරීරාගරය වෙත පැමිණියහ. මෘත ශරීරාගාරය අසලදී ඉන්ස්පෙක්ටර් වරයා ගෝකුල් නාත්ට හා විවේක්ට ආචාර කලේ ය. මෘත ශරීරාගාර භාරකරු විසින් දොර විවෘත කර දුන් පසු දෙදෙන ඒ තුළට ගියහ. එහි දිගැති ලී මේසයක් මත සුදු රෙද්දකින් ආවරණය කරන ලද පවිත්‍රන්ගේ මෘත ශරීරය දක්නට ලැබිනි. මරණ පරීක්ෂන කටයුතු කලා යැයි හැඟවීමට මෙන් මෘත ශරීරායේ හිස වටා බැන්ඩේජ් පටියක් බැඳ තිබිනි.


විවේක් හට පවිත්‍රන්ගේ මෘත ශරීරය දුටු විගස තිගැස්මක් උපන්නේය. ශෙක්කල් මූඩි වෙතට පැමිණීමට ප්‍රථම ඔහු කල කී දේ කෂනයකින් ඔහුගේ මතකයට නැගිනි.

"විවේක් බලන්නකො.. මේ ශෙක්කල් මූඩි කේස් එක ඉවර කරල මිනීමරුවව සතියක් ඇතුලත මම අරන් එනවා."
විවේක් පුදුමයට පත්විය. "පවිත්‍රන් බොහොම දක්ෂ පරීක්ෂකයෙක්. එයා කරපු වැඩක් කවදාවත් වැරදිලා නෑ. මිවිහට බොහොම තද හිතක් තිබුණෙ. මට පුදුමයි මේ සිද්ධීය ගැන."
"එළියෙ කාමරේ තමයි මිනීමැරුම වෙලා තියෙන්නේ සර්"
"මිනිය කවුද ඉස්සරවෙලාම දැකල තියෙන්නෙ?"

"වත්තේ මැනේජර් සර්"

"පවිත්‍රන්ගේ මරණෙ වෙන වෙලාවෙ බංගලාවෙ ඔක්කොම කට්ටිය ඉඳලා තියනවද?"

"ඔව් සර්"

"දොස්තර මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාව දුන්න ද?"

"ඔව් සර්" කියමින් මෙතෙක් වෙලා ඉන්ස්පෙක්ටර් තම අතෙහි රෝල් කර තබා සිටි කඩදාසිය විවේක් වෙතට දිගු කලේ ය. වෛද්‍ය වාර්තාවට අනුව මරණය වකුගඩු හා හෘදය දරුණු කැපුම් වලට ලක්වීමෙන් වූ ලේ වහනය මත සිදුවූවක් බවට සටහන් කර තිබිණි.
"මේ මරණය වෙච්චි කාමරය බලන්න දැන් යමු" ගොකුල් නාත් දිගු සුසුමක් පිටකරමින් පැවසීය.
"ඔව් සර් දැන් යමු බංගලාවට"

සියල්ලොම ජිප් රථය වෙත ගොස් එහි නැගී ගමනාරම්භ කළේ ය.


                                             ෴*෴


විවේක් සහ ගෝකුල් නාත් බංගලාව වටා ගොස් එහි පිටුපස ප්‍රෙද්ශයට පැමිණියහ. ශෙක්කල් මූඩි පොලීසියේ උප පරීක්ෂකත් අජය හා වදනුත් වතු කලමනාකාර තංගරාජනුත් ඔව්න සමඟින් සිටියෝ ය. ලීලාවතීගේ සිහිවටනය අසලට සියල්ලෝම පැමිණියහ.
විවේක් තමන් අසලින් සිටි අජය දෙස හැරී,
"මේ ඔයාගෙ බිරිඳගෙ සිහිවටනය නේද?"

"ඔව් සර්"

"ඇයි මිනිය මෙතැන වල දැම්මේ?"

"ඒක අපේ පරම්පරාවෙ මුල් කාලෙ ඉඳන් කරනදෙයක් සර්"

"ඔයාගෙ බිරිඳ කොහොමද මැරුණෙ?"

"දරුණු උනකින් සර්.."

"ගොඩක් කල් ඇඳේ හිටියද?"

"නෑ එක දවසයි හිටියෙ. උදේ වෙද්දි මැරිලා"

"සිහිවටනයට බිරිඳගේ පිළිරුව යොදාගත්තෙ ඇයි?"

"එයාව මතක් වෙන්න සර්..."

"පවිත්‍රන් කාමරේ නතර වෙලා හිටිය කාලෙ මේ පිළිරුව ළග පහනක් පත්තුවුනු බවත් වළලු සද්දයක් මේ අසලින් ඇහුණු බවත් කියල තියනව. ඒ ගැන තමුන්ට මොනවද කියන්න තියෙන්නෙ?"

"මම ඒ ගැන දන්නෙ නෑ සර්." අජය ක්ෂණිකයෙන් පිළිතුරු දුනි.
"කොහොමද දන්නෙ නෑ කියන්නේ.. තමන්ගෙ ගෙදර වෙන දේවල් දන්නෙ නැද්ද තමුන්?" කියමින් විවේක් අජය වෙත තියුනු බැල්මක් හෙලුවේ ය.
"මම මේ දක්වා ඔය කිව්වා වගේ දෙයක් දැකල නෑ සර්.." පහත් ස්වරයකින් අජය පැවසී ය.
"ඔයාලගේ ගෙදර වෙක කවුරුහරි ඒ වගේ දෙයක් දැකල තියනවද?"

"නෑ.. මම හිතන්නෑ. එහෙම දෙයක් දැක්කනම් මට කියනව."

සිහිවටනය හා පිළිමට වටා ගිය පිරිස අනතුරුව බංගලාවට ඇතුල් වී විසිත්ත කාමරයට ගියේ ය. කාමරය තුල වූ සෝපාව මත කඳුළු සලමින් සිටි ලක්ෂනා හා කෝකිලා එසැනින් නැඟී සිටියහ. විවේක් තමා අසල සිටි ජෙගදාම්බාල් වෙත නැඹුරු වී සිහින් ස්වරයෙන් ඇය ඇමතී ය.

"ඔයාලගේ ගෙදර මේ සිද්ධවෙන මිනීමැරුම් වලට හේතුව මොකක්ද කියලද හිතන්නේ..."

ජෙගදාම්බල් තම දුක්මුසු හඬින්ම, "අපිව විනාස කරන්න හදන එවුන්ගෙ වැඩක් තමයි මහත්තයො.." යි කීවාය.

විවේක් මඳ සිනහවක් නඟමින්, "ඔයාලව විනාශ කරන්න හදනවනම් ඔයාලගෙ පවුලෙ අයවනෙ මරන්න ඕනේ.. නමුත් මේ වනතුරු මැරුණු අය පවුලට පිටින් හිටපු අය නේද?"

මදන් වහාම ඉදිරියට පැමිණ "ඉස්සරල මැරුණු සුපවයිසර්ලගෙ මරණ මිනීමැරුම් නෙමෙයිනෙ සර්. එක්කෙන්ක් කරන්ට් වැදිලා මැරුණා. අනිත් කෙනා කුරුදියාරු ඇලේ නාන්න ගිහිං මැරුණා."

"ඔයා එහෙමද හිතන්නේ..?"

"ඇයි ඔබතුමා ඒක විශ්වාස කරන්නේ නැද්ද?"

"විශ්වාස කරන්න පුළුවන්කමක් නෑ.." යි කියමින් විවේක් නැවත ජෙගදම්පාල් දෙසට හැරුනේ ය.

"අර ඇහුන කියපු වළලු සද්දේ තියන වළලු ඔයාලගේ ගෙදර කවුද පාවිච්චි කරන්නේ?"
ජෙගදම්බාල් මඳ නිහැඬියාවකි.

අනතුරුව තම දියණිය හා මිනිබිරිය දෙස බලා "කවුරුත් ඒ ජාතියෙ වළලු පාවිච්චි කරන්නෑ ඉන්ස්පෙක්ටර් හැබැයි මැරුණු ලීලාවතී ජීවත්ව ඉන්නකොට ඒ ජාතියෙ වළලු දාගෙනයි හිටියෙ"

විවේක්ගේ සූක්ෂම දෑස් එකවරම තියුනු විය.

"එහෙනම් රෑට අර පිළිමේ ගාව ඇහෙන වළලු සද්දෙ ලීලාවතීගෙ කියල හිතනවද?"

"ඔව් එහෙම වෙන්න පුළුවන්. එයා හුගක් ආසාවල් හිතේ තියාගෙන මැරුණු කෙනෙක්. එයාට එච්චර ඉක්මනට ස්වර්ගෙට යන්න පුළුවන් කමක් නෑ"

"ඔයා ඒ සද්දෙ අහල තියනවද?"

"මට එක පාරක් ඇහිලා තියනවා."

"ඒ කවදද?"

"දැනට මසෙකට විතර උඩදි රෑ වෙලාවක මගෙ මතකෙ හැටියට."

"ඔයා ඉතින් ඒ ගැන හොයලා බැලුවෙ නැද්ද?"

"නෑ.. මට බය හිතුණා."

"ඒ ගැන වෙන කාටවත් කිව්වෙත් නෑ..? විවේක් තියුනු ස්වරයෙන් ඇසුවේ ය."
"නෑ.."

"ඇයි ඒ?"

"ඒ ගැන කියල අනිත් අයව බයකරන්න හොඳනැති නිසා කිව්වෙ නෑ. මට ඊට පස්සෙ ඒ සද්දෙ ඇහුනෙ නෑ."

ඉන් අනතුරුව විවේක්ගේ දෑස් යොමුවූයේ ජෙගදාම්බාල්ගේ සාරිපොට සමඟ දැවටෙමින් සිටි සිඟිති දැරිය ජෝති වෙතයි. ඇගේ සියුමැලි කම්මුල් අතින් පිරිමදිමින් විවේක්,

"බබා ඔයාගේ නම මොකක්ද?"

"ජෝති"

"ඔයා කීවෙනි පන්තියෙද ඉගෙනගන්නේ..?"

"මම හතරෙ පන්තියෙ ඉන්නෙ.මේ අවුරුද්ද ඉවර වුනාම පහට යනවා.."

එකෙනෙහිම ඉදිරියට පැමිණි අජය, "සර් ජෝති හරිම බයයි. එයාගෙ අම්මා ගැන මොනවහරි ඇහුනොත් එයා අඬනවා. ඒ ඇඬිල්ල නවත්තන්න කාටවත් බෑ. එයා නිසා තමයි සිහියටන පිළිමයක් පවා හදන්න සිද්ධවුනේ.. එයාගෙන් මොකුත් මේ ගැන අහන්න එපා කරුණාකරලා..ප්ලීස් සර්"

විවේක් අජයගේ ඉල්ලීම කෙරෙහි අවදානය යොමු නොකරම, "බබා අම්මා ඔයාට ගොඩක් ආදරේයිද?"
ජෝති හිස සැලුවේ ය.

"අර එළියේ කාමරේ හිටපු මාමා මැරුනෙ කොහොමද කියලා ජොති බබා දන්නවද...?"

"මම...... මම දන්නෑනෙ.."

"එළියෙ කාමරේට ඒ මාමා හැර වෙන කවුරු හරි යනවා ඔයා දැකල තියනවද බබා...? "

ජෝතිගෙන් පිළිතුර ලබාගැනීමට පෙර නැවතත් අජයගේ බාධා කිරීම මතුවුනි.

"ජෝති බයවෙලා ඉන්නේ ඉන්ස්පෙක්ටර්, එයාගෙන් මේ මරණෙ ගැන අහන්න එපා ප්ලීස්..."

විවේක් මඳ සිනාවකින් මුව සරසා ගනිමින්, "ජෝති දිහා බැලුවාම එහෙම පෙන්නෑනෙ.. ලොකු අය හංගන සමහර දේවල් පොඩි අය කියනවා. ඒකයි ජෝතිගෙන් ඇහුවෙ.. "ඔයා කියන්න බබා එළියෙ කාමරේ ඉඳල කවුරුහරි එළියට එනවා ඔයා දැක්කද?"

"මම..... ම.. දැක්කෙ නෑ"

විවේක් මඳ සිනාවක් නඟා නැවතත් ජෝතිගේ කම්මුලට තට්ටුකර ගෝකුල් නාත් දෙසට ඇරෙමින්, "අපි රුද්‍රා මහත්තයටත් කතා කරමු නේද" යි ඇසී ය.

"ඔව්.." ගෝකුල් නාත් පිළිතුරු දිනි. සියලු දෙනා රුද්‍රා මහතා මුව ගැසීම පිණිස තරප්පු පෙළ නගින්නට වූහ.
                                
                                                ෴*෴


ගෙලවටා සලුවක් දවටා කල්පනාවේ නිමග්නව රොද පුටුව මත සිටි රුද්‍රා මහතා වෙතට නැඹුරු වූ ගෝකුල් නාත්,
 "ඔබට කරදර කරන්න සිද්ධවීම ගැන මුලින්ම සමාව ඉල්ලන්න කැමතියි."

"එන්න" රුද්‍රා මහතා ගැඹුරු හඬින් පැවසී ය.

"මේ බංගලාවේ සිද්ධවෙන මිනීමැරුම් වලට හේතුව මොකක්ද කියන්න මම දන්නෑ. ඔයාලා මැඩ්රාස් වල අපරාධ අංශෙ කට්ටිය බව මම දන්නවා. මේ මිනීමැරුම් වලට නැවතීමේ තිත තියන්න ඕනෙ දැන්වත් ඉන්ස්පෙක්ටර්.."

"ඒකට ඔබේ උපකාරය ඕනෑ සර්.."

"කියන්න මගෙන් මොනවද කෙරෙන්න ඕනෑ.."

"මමත්  විවේකුත් මේ බංගලාවේ ටික දවසකට නතර වෙලා මේ මරණ ගැන පරීක්ෂණ කරන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ." ගෝකුල් නාත් ස්ථිර හඬින් පැවසී ය.

ගෝකුල් නාත්ගේ ඉල්ලීමට ක්ෂනයකින් රුද්‍රා මහතාගේ මුහුනේ ඉරියව් වෙනස් කිරීමට සමත් විය.

"මේ බංගලාවේ නතර වෙන්නද අදහස"

"ඔව්"

"එළියේ කාමරේ?"

"ඔව්"

"හොඳට කල්පනා කලා ද?"

"හම්ම්... ඔව්"

"මීට කලින් එතැන හිටපු  අයට මොකද වුනේ කියලා දන්නවනේ ඉන්ස්පෙක්ටර්.."

විවේක් තම හඬ අවදි කලේ ය.

"මේ කාකි නිල ඇඳුම විතරක් නෙමෙයි අපේ ජීවිතවත් අපිට අයිති නෑ කියලා මම හිතනවා. මිස්ටර් රුද්‍රා මේ විවේක් ගැන දන්නෑ. මේ කේස් එක අවසාන කරන කොට එයා කවුද කියලා ඔබට තේරේවි."

"හොඳයි ඔයාලට උවමනා විදිහට මේ බංගලාවෙ ඉන්න පුළුවන්. ඔයාලට කැමති කාමරයක නතර වෙන්න පුළුවන්. උවමනා උදව්වක් කරන්න මම සූදානම්. මගේ පවුලෙ අයත් ඔයාලට උදව් කරාවි."
රුද්‍රා මහතා කීවේ ය.

විවේක් සැහැල්ලු ස්වරයෙන්, "ඔබගේ පුතා අජයගේ බිරිඳ ලීලාවතී ජීවත්ව ඉන්න කාලෙ වළලු වගයක් "පැළදගෙන හිටිය කියලා කියනවා. ඒක ඇත්තද?"

"ඔව්"

"ඒ වළලු දැන් මට බලන්න පුළුවන්ද?"

"මොකටද ඉන්ස්පෙක්ටර්??"

"කරුණාකරලා හේතුව අහන්න එපා. එවා කාටහරි අරගෙන එන්න කියල කියන්න."

"රුද්‍රා මහතා ජෙගදාම්බාල් දෙසට හැරී, අර ලීලාවතීගේ වළලු කබඩ් එකේ නේද තියෙන්නෙ.."
"ඔව්"

"එක්කගෙන ගිහින් ඒවා මේ මහත්තුරුන්ට පෙන්නන්න."

"හොඳමයි. එන්න ඉන්ස්පෙක්ටර්.."

ජෙගදාම්බාල්, ගෝකුල් නාත් හා විවේක් විජය කුමාර්ද සමඟ උඩුමහලේ  ඇතුල් කාමරයක් වෙතට කැඳවාගෙන ගියා ය. කාමරය තුල වූ ලී අල්මාරියක් අසලට පැමිණ තම ඉනත් සාරියත් අතර රඳවා තිබූ  රිදී පැහැති යතුරු කැරුල්ල අතට ගත් ජෙගදාම්බාල් එයින් එක් යතුරක් තෝරා අල්මාරිය විවෘත කලා ය.

ඇය අල්මාරියේ දෙවන තට්ටුවේ වූ කුඩා ඇසුරුමක් තුළට අත යැවුවා ය. ක්ෂණයකින් ඇගේ මුහුන වෙනස් විනි.

"ඉන්ස්පෙක්ටර්...!"

"ඇයි නෝනා...?"

"වළලු මෙතන තමයි තිබුනේ.. දැන් නෑනේ..!!"


                                                           *෴ ෴*



7 වන පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු...

18 June 2012

මරණයට අයදුමක් - 5 වන පරිච්ඡේදය

ඩු මහලේ කෑම මේසය වටා සියලු දෙන රැස් වී සිටියහ. රුද්‍රා මහතා රොද පුටුවේ සිටම කෑම මේසයට සහභාගී වෙමින් මිණිබිරිය  ජෝති සමඟින් යමක් මුමුණමින් සිටියේ ය. ජෙගදාම්බල් පොතක් කියවමින් සිටි අතර ලක්ෂනා තම සැමියා සමඟ කතාවේ යෙදෙමින් හඬ නගා සිනාසුනා ය. කෝකිලා දිවා කාලයේ බලා ඉවත දමන ලද පුවත්පත පෙරලමින් සිටියා ය. තංගරාජන් පමණක් පවිත්‍රන් පැමිණෙන තෙක් මඟ බලමින් සිටියේ ය.

අජය තංගරාජන් දෙස බලමින්,
 "අර අලුත් හාදයා නාගෙන එන්න මෙච්චර වෙලා ගන්නවද? මම දවල්ටත් හරියට කෑවෙ නෑ. ගිහින් මිනිහට ඉක්මනට එන්න කියනව"
තංගරාජන් තම අත් ඔරලෝස්ව දෙස බැලීය. එහි වෙලාව රාත්‍රී හතයි දහය සටහන් වී තිබිණි. පවිත්‍රන් නාගෙන එන්න මෙච්චර වෙලා ගන්නවදැයි සිතමින් පුටුව පසකට කරමින් කෝප වූ මුහුනින් යුතුව පවිත්‍රන් සොයා ඔහුගේ කාමරය දෙසට ගියේ ය. ඔහුගේ පා ගැටෙන හඬ ලී පොළොවෙ දඩ.. දඩස්.. යන හඬින් ඇසුනේ ය.
"වැඩට ආපු අලුතම මෙහෙමද? ඔක්කොම අරහෙ බලාගෙන ඉන්නවා. කිසිම වගකීමක් නැති මිනිහෙක් වගෙයි." තංගරාජන් තම සිතිවිලි සිතේ තදකර ගනිමින්ම තදින් පවිත්‍රන්ගේ කාමරයෙ දෙරට තට්ටු කලේය.
කිසිදු පිළිතුරක් නැත.
"පවිත්‍රන්...! පවිත්‍රන්..!" ඔහු හඬනගා පවිත්‍රන් ඇමතී ය.
කාමරය තුලින් කිසිදු හඩක් නොනැගිනි.
"මේ මිනිහා ඇතුලට වෙලා නිදිවද්ද?" යි සිතමින්  තංගරාජන් කාමරයේ දොර තල්ලු කලේ ය. කාමරය තුල තද අඳුරක් පැතිරී තිබිනි. අඳුරේම අතපත ගා බිත්තියේ වූ ස්විචය ක්‍රියාත්මක කලේ ය.
ටියුබ් බල්බය ගැස්සි ගැස්සී දැල්විනි. කාමරය තුල වූ දර්ශනය දුටු තංගරාජන්ගේ දෑස ඉහළට එසවිනි. දහදියෙන් ඔහුගේ ගත තෙත් විනි.

කාමරය තුල දෑත් දෙපා විහිදා පවිත්‍රන් වැටී සිටියේ ය. හිස දකුණු පසට ඇලව තිබූ අතර දෑස් විවර වී තිබිනි. සිරැර පුරා රුධිරය ගලා යමින් තිබිනි. තංගරාජන් පහත් වී පවිත්‍රන්ගේ සිරුරට අත තැබී ය.
කිසිදු චලනයක් නැත.

පපුව මැදට පතිතව තිබූ දරුණු පිහි පහරින් පෙණ දමමින් රුධිරය උතුරා යමින් පැවතිනි.


                                                      
                                              
                                                 *෴ ෴*

 
6 වන පරිච්ඡේදයෙන් ආයෙම හමුවෙමු යාළුවනේ..

16 June 2012

මරණයට අයදුමක් - 4 වන පරිච්ඡේදය


 
වෙලාව උදෑසන හයයි. දොරට තදින් තට්ටුකරන හඬින් පවිත්‍රන් නැඟී සිටියේ ය. තම රාත්‍රී ඇඳුම සකස් කර ඇදගත් ඔහු දොර අසලට ගොස් අගුල කරකවා දොර විවෘත කලේ ය. වතු කලමනාකරු දොර අසල සිටියේ ය. මනා ලෙස සැරසී සිටි ඔහුට "ගුඩ් මෝනින් සර්" යනුවෙන් පැවසී ය.

"තමුසේ ඉක්මනට නාලා හොඳ ඇඳුමක් දාගෙන එනවා. ලොක්කා තමුසෙව හමුවෙන්න ඕනෑ කියල කිව්වා."

"හොඳයි සර් විනාඩි දහයෙන් එන්නම්."

"පරක්කු වෙන්න එපා ඉක්මනට එනවා ලොක්කට කේන්ති යයි" කියමින් තංගරාජන් ආපසු යන්නට ගියේය. 

පවිත්‍රන් තම බ්‍රීප් කේසයෙන් දත් බුරුසුව ගෙන එයට දන්තාලේප පුරවා ගෙන නාන කාමරයට ඇතුල් වූවේ ය.හේ විනාඩි අටක් තුල හොඳ ඇදුමකින් සැරසී කාමරයේ දොර වසා එළියට පැමිනියේ ය.

බංගලාවේ පසුපස ප්‍රදේශයට ඔහුගේ දෑස් ක්ෂනයකින් යොමුවිනි. පෙර දින රාත්‍රියේ බියමුසු දසුනක් මවා පෑ පැරණි ලිඳ හා සිහිවටනය කිසිත් සිදු නොවූවා සේ දිස්විය.

"අපරාදේ මම ඊයේ රෑ දුවගෙන ආවෙ. ඒ වළලු සද්දේ කොහෙන්ද ආවෙ කියල බලන්නයි මට තිබුනෙ"
බංගලා පෝටිකෝවේ සිටි තංගරාජන් තමා දෙස බලා සිටින අයුරු ඔහුය පෙනිනි. ඔහු හනික බංගලාව දෙසට ගමන් කලේ ය.

"ලොක්කා බොහොම නීතිගරුක කෙනෙක්. එයා අහනදේට විතරක් උත්තර දෙනවා. උවමනා නැති විදිහට කතා කරන්න හොඳද"

හොඳමයි සර් කියමින් තංගරාජන් සමඟින් තරප්පු පෙල නැග උඩුමහලට පැමිනියේ ය.
උඩුමහලේ කාමරයක ජනේලයකින් අවට පරිසරය නරඹමින් රෝද පුටුවක් මත සිටි ඒ මිනිසා එකවරම ඔවුන් දෙසට හැරුනේය.

අවුරුදු හැටක් පමණ වයසැති රුද්‍රා මහතා මඳක් තරබාරු සිරුරැතිත්තෙකි. වේටිටියකින් හා සැහැල්ලු කමිසයකින් ඔහු සැරසී සිටියේ ය. තලෙළු පැහැය, පලල් නළල් තලය ඔහුට ගාම්භීර බවක් ‍ගෙන දුනි. දෑසේ පැලදි කන්නාඩි යුවල මතට හිරැරුස් පතිත වී දීප්තිමත්ව දිදුලන්නට විය.ඔහු සිය සිහින් දෙතොල විවර කර "එනවා මල්ලී" යනුවෙන් පවිත්‍රන් ආමන්ත්‍රනය කරන විට ඉදිරි ඇන්දට අලුතින් සවිකරන ලද දත් ඇන්දේ දත් දිලිසිනි.

"වාඩි වෙනව මල්ලී.."

"කමක් නෑ සර්" කියමින් පවිත්‍රන් ඔහු කෙරෙහි තමා තුල ඇති ගෞරවය පෙන්වීමට උත්සහ කලේ ය.

"බොරු ගෞරවයක් උවමනා නෑ. ඔහොම වාඩි වෙනව අයිසේ.. තංගරාජන්, තමුසෙත් වාඩි වෙනවා."
රුද්‍රා මහතාගේ අනින් දෙදෙනාම අසුන් ගත්තේ ය.

"තමුසේ මැඩ්රාස් ඉඳල ආව බවත් නම පවිත්‍රන් බවත් මෙහේ වැඩට ආව බවත් තංගරාජන් මට කීවා. පහුගිය හය මාසෙක ඉඳල මේ බංගලාවේ තත්වෙ හොඳ නෑ. පුදුම විදිහෙ දේවල් වෙනවා මට මේ මොකවත් තේරෙන්නෑ. වැඩට ආව සුපවයිසර්ලා දෙන්නෙක්ම මැරුනා. බංගලාවෙ මුරකාරයත් දැන් මැරුනා. හෙට වෙනකොට තව මොන මොන දේවල් සිද්ධ වෙයිද කියන්න දන්නෑ. ඉතින්, මේ තත්වෙ උඩ තමුසේ මෙහේ වැඩ කරන්න කැමතිද?"

පවිත්‍රන් සිනාසුනේය.

"සර් එක්කෙනෙකුගේ ඉරණම තව කෙනෙකුට උදාවෙන්නේ නෑ. මගෙ මරණය ගැන මම දුක් වෙන්නෙත් නෑ. මීට කලින් මැරුනු සුපවයිසර්ල දෙන්නම මැරුනේ අනතුරු වලින්නේ. මුරකාරය විතරයි මරලා දාලා තිබුනේ. ඒක ඉක්මනට පොලිසිය සොයා ගනීවි."

"එහෙනම් තමුසෙ මෙහෙ වැඩ කරන්න කැමතිද?"

"ඇත්තෙන්ම"

තමුසෙට දරු පවුලක් ඉන්නවද?"

"මම තවම බැඳල නෑ සර් අම්මා තාත්තා ගමේ ඉන්නව"

"හොඳට කල්පනා කරලා බලනවා ආයෙම. රස්සාවක් ලැබුනේ නැති කමට මෙහාට ඇවිත් මේ රස්සාව කරන්නම බලන්න එපා. හැන්දැ වෙනකම් කල්පනා කරල බලල තමුසෙගෙ තීරණෙ කියනවා."

"කල්පනා කරන්න දෙයක් නෑ සර්.. මම මේ මොහොතෙ ඉඳල මෙහෙ රස්සාව කරන්න කැමතියි. මම කීයටද වැඩට එන්න ඕනෑ.. කීයටද අවසන් වෙන්නේ කියල කීවොත් ඇති සර්."
රුද්‍රා මහතා තංගරාජන් දෙස හැරෙමින්, "තංගරාජන්.. තමුසෙ මොනවද කියන්නේ."
"සර්.. මම ඊයෙ රෑ පවිත්‍රන් එක්ක කතා කලා. එයාව වැඩට ගන්න පුළුවන්. එයාගෙ තියන ස්ථිර අධිෂ්ඨානයට මම කැමතියි."

"හොඳයි එහෙනම් එක්කරගෙන ගිහින් පත්වීම් ලියුම සකස් කරලා එයාට දෙනවා. මෙහෙ වැඩ පිළිවෙල ගැනත් කියලා දෙනව."

රුද්‍රා මහතා විසින් තංගරාජන් හට ලබාදුන් උපදෙස් අවසානයේ තංගරාජන් පවිත්‍රන් දෙස ඇසක් ඉඟිකරමින් කාමරයෙන් ඉවත්වන ලෙසට සන් කලේ ය.

තරප්පු පෙල බසින අතර තුර තංගරාජන්,

"පවිත්‍රන් තමුසෙ පඩිය කීයක් විතර බලාපොරොත්තු වෙනවද? මීට කලින් වැඩ කරපු සුපවයිසර්ලට රුපියල් දෙදාස්පන්සීය ගානේ තමයි ගෙව්වේ"

"මටත් ඒ ගාන දෙන්න සර්.."

"තමුන්ගෙ රාජකාරිය මේකයි. හැමදාම උදේ අටේ ඉඳලා හවස හය වෙනතුරු වත්තේ වැඩ කරන මිනිස්සුන්ව සුපවයිස් කරන්න ඕනෑ. පහෙන් පස්සේ කුලී සල්ලි ගෙවන්න ඕනෙ. හැමදාම කෙරෙන වියදම් පොත් වල සටහන් කරන්න ඕනෑ."

"ආ.. තමුසෙට එළියෙ කාමරේ නවතින්න පුළුවන්. තුන් වේල කෑම බංගලාවෙන් ලැබෙයි. අවුරුද්දකට නිල ඇඳුමකුත් ලැබෙයි."

"ස්තූතියි සර්"

"වත්ත කොහෙද තියෙන්නේ කියලා දන්නවද?"

"දන්නෙ නෑ සර්"

"අද මම තමුසෙව මගෙ මෝටර්සයිකල් එකෙන් එක්කන් යන්නම්. හෙට ඉඳල තමුසෙ තනියම බයිසිකල් එකේ යන්න ඕනෙ හරිද"

පවිත්‍රන් හිස සැලුවේය.

ඔවුන් කතා කරමින්ස බංගලා පෝටිකෝවට පැමිනියහ. ඒ මොහොතේ පොලිස් රථයෙන් වතු බංගලාව දෙසට පැමිනෙමින් තිබිනි. ජිප් රථයෙන් බට පරීක්ෂක හා උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයා ඔවුන් අසපට පැමිනියේ ය.
තංගරාජන් මවාගත් සිනාවෙන්  "ගුඩ් මොනින්" යනුවෙන් සුභ පැතීය.

"ගුඩ් මොනින් තංගරාජන්. උදෙන්ම කොහෙහරි යන්න වගෙයි." කියමින් පරීක්ෂකවරයා ඔහුන් හා කතාවට එක්විය.

"පවිත්‍රන් අද ඉඳල රස්සාවට ගත්තා. එයාට වත්ත පෙන්නන්න යන්නයි සූදානම් වුනේ.."

"ආ.. එහෙමද. නමුත් අපිට මේ පවිත්‍රන්ව පොලීසියට එක්කගෙන යන්න උවමනා වෙලා තියනවා. එයාගෙන් ප්‍රශ්න කරන්න වුවමනයි. එයාව එවන්න පුළුවන්ද අපිත් එක්ක?"

"දැන්ද ඉන්ස්පෙක්ටර්..!"

"ඔව් පැයක් දුන්නොත් ඇති. ආපහු ගෙනත් බස්සන්නම්. නැත්තම් වත්තට ඇරලන්නම්."

"හොඳයි එහෙනම් වත්තට එවන්න ඉන්ස්පෙක්ටර්. මම එහෙ ඉන්නම්. පැයක් ඇතුලත ආපහු ගෙනත් ඇරලවනවා නේද?"

"අනිවාර්යෙන්ම"
පවිත්‍රන් අමනාපයෙන් මෙන්, "මාව මොකටද සර් පොලීසියට ගෙනියන්නේ.." යි විමසී ය.
"මුරකාරයාගේ මරණෙ ගැන තමුන්ගෙන් තවදුරටත් ප්‍රශ්ණ කරන්න ඕනෑ. කරුනාකරල ජිප් එකට නගින්න"

පවිත්‍රන් කිසිවක් නොකියාම ජිප් රථයට නැගුනේය. උප පරීක්ෂක රථය පණගන්වා පරික්ෂකවරයා නැගුනු පසු බංගලාව වටා දිවෙන රවුම් මාර්ගයෙන් ගොස් ගේට්ටුව පසුකර බංගලා වත්තෙන් එළියට ජිප් රථය පැදවී ය.
"සමාවෙන්න සර් උදෙන්ම කරදර කලාට."

ඉන්ස්පෙක්ටර් පවිත්‍රන්ගෙන් සමාව අයදිමින්සිය කතාව ඇරඹීය.

"මැඩ්රාස් වල ඩිවිෂන් ක්‍රයිම් බ්‍රාන්ච් එකෙන් සර් ගැන තොරතුරු අහල පණිවිඩයක් ආවා. ඔයා දැන් කරගෙන යන කේස් ගැන ඔයත් එක්ක කතා කරන්න ඕනෙ කියලා කීවා."
"කවුද කතා කලේ..?"

"ගෝකුල් නාත් කියලා කෙනෙක්"

"කාරනේ මොකක්ද කියලා ඇහුවෙ නැද්ද"

"නෑ.. ඔයත් එක්ක කතා කරන්න ඕනෑ කියලා තමයි කිව්වේ. පැයකට පස්සේ ආයේ කතා කරනව කීවා. ඒකයි සර්ව එක්කගෙන යන්න ආවේ"

"බොහොම ස්තූතියි"

ජිප් රථය හඬ නංවමින් පොලිස් පොටිකෝව ඉදිරිපිට නතර කෙරිනි.

ජිප් රථයෙන් බසින අතරතුරම පොලිස් පරීක්ෂකවරයා පවිත්‍රන් ගෙන් විමසී ය.

"ඊයේ රාත්‍රියෙ බංගලාවෙ මොනවා හරි දකින්න ලැබුනද සර් ?"

පවිත්‍රන්ට පෙර දින රාත්‍රියේ තමන් මුහුන දුන් අත්දැකීම් චිත්‍රපටයක් මෙන් මනස තුල දිගහැරෙන්නට විය.
පෝටිකෝවේ සිට පොලීසිය තුලට ගමන් කල කාලය ඒ සිදුවීම ලුහුඬින් පරීක්ෂකවරයාට විස්තර කර දීමට ඔහු සමත් විය.

"ඒ පහන් එළියත් වළලු ශබ්දයත් සාමාන්‍ය දේවල් දේවල් නෙමෙයි. ඒක ලීලාවතීගේ අවතාරෙ වෙන්න බැරිද සර්..?"

පවිත්‍රන්ට කෂණයකින් සිනා පහල විනි.

"අවතාර...හා හා.. තමුසෙ අවතාරත් විශ්වාස කරනවද"

"මට මේ... මට ‍පොඩි විශ්වාසයක් තියනවා සර්.."

"අවතාර කියන්නේ සම්පූර්ණ බොරු ඉන්ස්පෙක්ටර්. ඊයේ රෑ මම බයවුනා තමයි. නමුත් දැන් ඒ ගැන බයක් දැනෙන් නෑ."

කතා කරමින් තිදෙනා පරීක්ෂකවරයාගේ නිල කාමරයට පැමිනියේ ය. සේවකයෙකු විසින් පිරනමන ලද තේ කෝප්පයක් රස විඳිමින් සිටින අතරතුර දී පවිත්‍රන් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ඒ දුරකතන ඇමතුම ලැබුනි. පවිත්‍රන් රිසීවරය ගෙන  ඇමතීය.

"ගුඩ් මොනින් ගෝකුල් නාත්"

ගෝකුල් නාත් මැඩ්රසයේ සිට ලිඳක සිට නගන ලද හඬක් පරිද්දෙන් "ගුඩ් මොනින්" යනුවෙන් සුභ පැතීය.
"ගිය වැඩේට මොකද වුනේ.. වැඩට ගත්ත ද?"

"ඔව්, වැඩට ගත්තා"

"ඔයාගේ පරීක්ෂනේය අන්තිමට මැරුණු මුරකාරයගේ මරණෙත් එක් කරන්න වෙයි."

"හම්ම්...ඔව් බලාපොරොත්තු නැති මරණයක් ඒක."

'මොනවද අලුත් තොරතුරු"

"මම හෙට උදේ ටෙලිපෝන් කරන්නම්.බ්‍රාන්ච් එකේ ඉන්න ගෝකුල් නාත්." කියමින් ඇමතුම අවසන් කොට රිසීවරය තැබුවේ ය.
"එච්චරද කතාව?" ඉන්ස්පෙක්ටර් විමසිලිමත් දෑසින් යුතුව විමසී ය. පවිත්‍රන් සිනාවකින් මුව සරසා ගනිමින්,
"මාව වැඩට ගත්තද කියලා බලන්නයි කතා කරල තියෙන්නේ"

"එහෙනම් ඔයාව වත්තට ගිහින් ඇරලන්නම්ද සර්.."

"වත්ත මෙහෙ ඉඳල කොච්චර දුර ද?"

"නෑ මේ ළඟමයි තියෙන්නේ"

"එහෙනම් යමු. හෙටත් පරීක්ෂන කටයුත්තකට කියලා මාව එක්කගෙන යන්න එන්න ඕනැ හොඳද"

ඉන්ස්පෙක්ටර් හිස සැලීය. නැවත ජිප් රථයට නැඟුනු තිදෙන වතු යාය බලා ගමන් ඇරඹීය.

"විජය කුමාර්..?" ඒ ඉන්ස්පෙක්ටර්ගේ හඬයි.
"සර්...!"
"එහෙනම් ඔයා සර්ව වත්තෙන් බස්සලා රෝහලට ගිහින් මුරකාරයගෙ මරණ පරීක්ෂන වාර්තාව කවදද ලැබෙන්නෙ කියල බලන්න ඕනෙ හොඳද"

"හොඳමයි සර්"
ඉන්ස්පෙක්ටර් ගමනේ අතර මඟදී ජිප් රථයෙන් බැස "එහෙනම් හෙට හමුවෙමු සර්" කියමින් ආචාර කර පවිත්‍රන් හට අතට අත දී සුභ පැතුවේ ය.

පවිත්‍රන්  රැගත් ජිප් රථය වතුයාය බලා පිටත් විනි. ගල් බොරළු සහිත ඒ මාර්ගයේ විනාඩි දහයක ගමනකින් අනතුරුව ජිප් රථය කොල පැහැති දිදුලන වතුයාය තුලට පැමිනිනි.

වත්ත පුරාම මල් පිපිනු ගස් පිරී පැවතිනි. මුලු භූමිය පුරාම  කොල පැහැති සලුවක් ඇතිරුවා මෙන්  දිස්විනි. එක් පසෙක බීට්රූට් වගාවක්ද අනෙක් පස ලීක්ස් වගාවක්ද පරිපූර්ණ වූ වත්ත මනසටත් නෙතටත් ගෙන ආවේ නොසඳ ආශ්වාදයකි.

පවිත්‍රන් ජිප් රථයේ සිටම වත්තේ ඔබ මොබ පිරික්සීය.

"සර්" විජය කුමාර් පවිත්‍රන් අමතමින්,
"මේ තමයි රුද්‍රා මහත්තයාගේ වත්ත.අඩුම තරමේ අක්කර පනහකට වැඩියි."
"ෂා.. ලස්සන තැන" කියමින් පවිත්‍රන් ජිප් රථයෙන් බැස්සේ ය. හමා ආ සීතල සුළඟ ඔහු ගත වෙව්ලවා දැමීය. වත්ත මැද කම්කරුවන් වැඩෙහි යෙදෙමින් සිටියහ. ඔවුන් හා සිට තංගරාජන් පොලිස් ජිප් රථය දැක ඒ අසලට පැමිණියේ ය.
"සමාවෙන්න සර්. ටිකක් ප්‍රමාද වුනා"

"තමුසෙව මොකටද එක්කගෙන ගියේ ?"

"මුරකාරයාගෙ මිනිය ගැන ආයෙම ප්‍රශ්ණ කලා සර්"

"මොනවද ඇහුවේ"

"මම මේ ගමට කලින් ඇවිත් තියනවද කියල ඇහුව. දවල් කාලෙ එන්නේ නැතුව ඇයි රෑ ආවෙ කියල ඇහුවා. 
පොලීසිය මං ගැන සැක කරනව වගේයි සර්.."

"එයාල අහපු ප්‍රශ්ණ වලට මොනවද තමුසෙ දුන්න උත්තර?"

"මම කිව්වා මම මේ ගමට ආව පළවෙනි වතාව බවත් ගමේ කවුරුත් ඇඳුරන්නේ නැති බවත් කීවා."

"බංගලාවෙ ඉන්න අය ගැන ඇහුවෙ නැද්ද තමුන්ගෙන්"

"ඇහුවා සර්"

"මං ගැනත් ඇහුවද?"

"ඇහුවා. සර් වැඩට ඇවිත් කොච්චර කල් ද කියලා ඇහුවා"

"තමුසෙ මොනවද කිව්වේ ඉතින්."

"මම කිව්ව මම මේ බංගලාවේ ඉන්න අය ගැන දන්නෑ අද තමයි දැනගන්න පුළුවන් වෙන්නේ කියලා."

"හරි හරි එනවා යන්න වත්ත බලන්න" කියමින් කතාව වෙනත් අතකට යොමුකල තංගරාජන් වත්ත මැද වැඩෙහි යෙදෙමින් සිටි කම්කරුවන් දෙසට අත්පුඩි ගසා ශබ්ද කර ඇමතුවේ ය.
"ඔක්කොම වරෙල්ලා ඔය වැඩ නවත්තල වරෙල්ලා..."

සියලු කම්කරුවන් වැඩ නවතා දමා පැමින පවිත්‍රන් හා තංගරාජන් දෙපල වටා සිටගත්හ. තංගරාජන් කම්කරුවන් අමතා කතාව ආරම්භ කලේ ය.

"අද ඉඳල මෙහෙ වැඩට ආව අලුත් සුපවයිසර් මහත්තයා තමයි මේ. කවුරුත් මේ මහත්තයට කරදර කරනව හේම නෙමෙයි. හොඳට කියන දේ අහල වැඩ කරන්න ඕනෑ. අද ඉඳල පඩි ගෙවන්නේත් මේ මහත්තය තමයි."
සියලු දෙනාම හිස සැලුවෝ ය.

"හොඳයි දැන් වැඩට පලයල්ලා.."

කම්කරුවන් සියලු දෙනාම විසිර ගියහ. තංගරාජන් ආඩම්භර දෑසින් පවිත්‍රන් ‍දෙස බැලීය. පවිත්‍රන් ඔහු අමතමින්,

"මෙහෙ කම්කරුවන් කීයක් විතර වැඩ කරනවද සර්.''

"ඔක්කොම එකසිය විසි තුනයි. එයින් හැත්තෑවක් ගෑනු. තමුසේ ගෑනු ගැන මොනවගේ මොනවගේ කෙනෙක්ද කියන්න මම දන්නෙ නෑ නමුත් මොකක් හරි නරක දෙයක් කලොත් ගින්දර වගෙයි මේ මිනිස්සු. මේ මිනිස්සුන්ට මොකුත් කරගන්න බෑ කියලා හිතන්න එපා. තමන්ගෙ වත්තේ අයිතිකාරය කියලා බලන්නෑ මුං. තේරුනාද මං කියනදේ තමුන්ට"

"මම එහෙම කෙනෙක් නෙමෙයි සර්..."

"පහුවෙනකොට තමුසෙ කවුද කියල අපිට හොයාගන්න පුළුවන් වෙයි" කියමින් තංගරාජන් පවිත්‍රන් දෙස සැක මුසු බැල්මක් හෙලමින් වත්ත කෙලවරක පිහිටි තහඩු සෙවිලි කල කුඩා මඩුව  දෙසට යාමට පෙරමුණ ගත්තේ ය. මඩුව තුල මේසයක් පුටු දෙකක් තිබූ අතර මේසය මත පොත් පත් කීපයක් තිබිනි. තංගරාජන් පොත් පත් හඳුන්වා දෙමින් රාජකාරිය පවිත්‍රන් හට විස්තර කර දුන්නේ ය.

පවිත්‍රන් ඒ පළමු දිනයේ කම්කරුවන්ගේ වැඩ නිරීක්ෂණය කර ඔවුන්ට වැටුප් ගෙවා තම කාමරයට යන විට වේලාව සවස හයයි කාල පසු වී තිබිනි. අළු පැහැති අහස ඒ කඳුකරය ගිල ගැනීමට ආසන්නව තිබිනි. බංගලා පෝටිකෝවේ ජෙගදම්බාල් හා ඔහුගේ දුව ලක්ෂනා සදඟ තංගරාජන් හා කතා කරමින් සිටියේය.පවිත්‍රන් දුටු විගස ජෙගදම්බාල් ඔහුට අතවනා  කතා කලා ය.

"ලමයෝ.. මෙහාට ඇවිත් යන්න"

පවිත්‍රන් ඇය අසලට ගියේ ය.

"ආයුබෝවන් නෝනා"

"කොහොමද ලමයෝ මෙහෙ රක්ෂාවට කැමතිද?"

"කැමතියි නෝනා.."

ඇය අසලින් වාඩි වී සිටි ලක්ෂනා එක්වරම "ඔයා මොනවද ඉගෙන ගත්තේ" යි කියමින් කතාවට සම්භන්ධ වූවා ය.

"මම උපාධිය සමත්"

"මොනවද සබ්ජෙක්ට්"

"බොට්නි"

"ආ... ඒ මේ වත්තේ වැඩට ඕනෙ සබ්ජෙට් එක තමයි"

"මේ ලමයට දවල් කෑම ලැබුනද?" ජෙගදම්බල් කරුණාවන්ත ස්වරයෙන් විමසුවා ය.
"ඔව් නෝනා කෑම ලැබුනා."

"හොඳයි ගිහින් පරිසිදු වෙලා එන්න. අපි අද එකට කෑම ගම්මු"

"හොඳමයි නෝනා.." කියමින් ඔවුන්ගෙන් සමුගෙන තම කාමරය තුළට වැදුනු පවිත්‍රන් හටතම කාමරය සීතලට ගොදුරු වී ඇති බවත් ඒ තුල වු දැඩි සීතල හේතුකොට ගෙන වටහාගත්තේ ය. කාමරයේ ජනෙල් හා දොර විවෘත කර තිබිනි. අඳුරේම පවිත්‍රන් පහන දැල්වී ය. ටියුබ් බල්බය ගැස්සී දැල්විනි. ඔහු තම ඇඳුම් උනා දමා ඇඳ මතින් වාඩි වූවේ ය. මේසය මත වූ දෙයින් ඔහු පුදුමයට පත්විය.

                              ' විදුලි පන්දම.! '

පෙර දින රාත්‍රියේ තමා බංගලාව පිටුපස දමා ආ විදුලි පන්දම

"මේක කවුද ආපහු ගෙනත් දැම්මේ ??"

ඔහු හිත තුළ ක්ෂණයකින් සැකය මෝදු විය. හේ විදුලි පන්දම අතට ගෙන පරීක්ෂා කලේය.

තමන් පසුපසින් කවුරු හෝ තදින් හුස්ම හෙලන බවක් ඔහුට දැනිනි. ඔහු එකවරම ආපසු හැරී බැලුවේ ය.




                                                               
                                                                          ෴*෴


5 වන පරිච්ඡේදයෙන් නැවත හමුවෙමු.

12 June 2012

මරණයට අයදුමක් - 3 වන පරිච්ඡේදය




දිවා කාලයේ සිදුවූ සිදුවීම් වලින් වෙහෙසට පත්ව සිටි පවිත්‍රන් නින්දට වැටුනේ ය. හේ හදිස්සියේම අවදි විය.  තමන් නින්දට යන වේලාවේ දල්වා තිබූ විදුලි බුබුල නිවා දමා තිබූ හෙයින් කාමරය දැඩි අඳුරක් රජ කළේ ය. තම පොරවනය පසකට කර ඇඳෙන් නැඟී සිට පවිත්‍රන් ඔරලෝසුවේ බොත්තම තද කර එළිය දල්වා වෙලාව බැලී ය. වෙලාව හරියටම රාත්‍රී 12.05 වී තිබිනි.

     "මොකද ලයිට් එක පත්තු වෙන්නේ නැත්තේ"

ඇ‍‍‍ඳෙන් නැඟිට ස්විචය අසලට ගිය පවිත්‍රන් එය අතගා බැලී ය. ස්විචය උඩු අතට දමා විදුලි පහන නිවා දමා තිබිනි. නැවත හැරී ජනෙල් පියන විවර කර තිරය පසෙකට කර බංගලාව දෙස නෙත් යොමු කලේය. මඳ වේලාවක් එම ඉරියව්වෙන්ම සිට නැවත ජනේලය වසා දැමීමට සූදානම් වෙත්ම දුරින් පෙනුනු දසුනෙන් ඔහු තිගැස්සී ගියේ ය.

     "මොකක්ද ඒ...! ඉටිපන්දමක් ද? චිමිනි ලාම්පු එළියක් ද? 
     මේ වෙලාවේ කවුද එළියක්  අරගෙන ඇවිදින්නේ..!!"

පවිත්‍රන් සතු සුපුරුදු විඥානය තියුණු විය. ඉක්මනින්ම තම බ්‍රීප් කේසය විවෘත කර කුඩා විදුලි පන්දමද රුගෙන කාමරයෙන් එළියට පැමින දොර සෙමින් වසා දමා විදුලි පන්දම් එළිය අතින් මුවා කරමින් ප්‍රවේසමෙන් පඩි පෙළ නැගී ය.

තමන් ගමන් කරනුයේ බංගලාවේ පිටුපස දෙසට බව ඔහුට අවබෝධ විනි. ඔහුට කිසිවක් පැහැදිලි ලෙස දර්ශනය නොවී ය.

කලින් එළිය දැක්ක තැනට ගිහිල්ලා බලන්න..යන්න බලන්න.. තම යටි සිත ඔහුට අණ කළේ ය. යටි සිතේ අණ පරිදි එළිය පෙනුනු දිසාවට ඔහු ගමන් ආරම්භ කළේ ය. අඳුරු රැයේ බංගලාව අඳුරු භූතයන් පිරිසකගේ දසුනක් මවා පෑවේ ය. රෑ බඳුල්ලන් හා රැහැයියන් ගේ හඬ හැර වෙනත් කිසිදු හඬක් අවට නැත. තමන් ඉදිරියේ ඇත්තේ තණකොල පිට්ටනියක් බව විදුලි පන්දම් එළියෙන් ඔහු දුටුවේ ය. පිට්ටනිය මත වූ අඳුරු සෙවනැලි මතින් පිට්ටනිය පසුකර බංගලාවේ පිටුපස පෙදෙසට පවිත්‍රන් පැමිණියේ ය. සීතල සුළඟ ඔහු ගත සලිත කිරීමට සමත් විය.

පවිත්‍රන් තමා දුටු එළිය පිලිබඳ සොයා බැලීම ඇරඹීය.

    "මම එනව දැකල එළිය නිමාගෙන කොහෙහරි හැංගිලා ඉන්නව වත්ද?"

තව දුරටත් විදුලි පන්දම් එළියෙන් ගමන් කල පවිත්‍රන් කුඩා පඳුරු සහිත පෙදෙසක් පසුකර ඉදිරිය හා පිටුපස පරීක්ෂා කලේ ය. එකවරම තම විදුලි පන්දම් එළිය ඒ පාළු ලිඳේ ලිං ගැට්ට මත පතිත විය. එත චංචල වූ මනස නැවත සකස් කර ගැනීම සඳහා තත්පර කීපයක් වැය කල ඔහු ඒ ලිඳ අසලට ගමන් කලේ ය. ලිං බැම්ම පිපුරුම් ලකුනු වලින් ගහනව පැවතුනි.ලිඳ තුලට විදුලි පන්දම එල්ල කලද ලිඳ තුලට එල්ලා වැටුනු වැල් පඳුරු හේතුවෙන් ඔහුට කිසිවක් නො පෙනිනි. පරීක්ෂාවෙන් බැලුවද ලිඳ පතුලෙන් පෙනෙන අඳුරු කැට හැර වෙනත් යමක් දැකීමට ඔහු අසමත් විය.

විදුලි පන්දම් එළියෙන් කලබලයට පත් වූ වවලකු ලිඳ තුල සිට කීර්ර්...... හඬ නංවමින් එළියට පියාඹා ගියේ ය. පවිත්‍රන් තම හිස මෑතට ගත්තේ ය. තම හිත තුල බිඳෙන් බිඳ සියුම් බියක් මෝදුවන බව ඔහුට පසක් විය.

    "නොදන්න තැනක මේ රෑ මෙහෙම ඉන්න හොඳ නෑ.. ආපහු කාමරේට යන්න ඕනෑ.."

කල්පනාවේ නිමග්නව විදුලි පන්දම ගමන් මඟ වෙත එල්ල කලේ ය. විදුලි පන්දම් එළියෙන් දුටු ඒ දසුනෙන් එකවරම සිය ගත සලිත විය. ඔහුට අඩි 20ක් පමණ දුරින් සිමෙන්ති බැම්මක් මත ගැහැනියක් වාඩි වී සිටී. පවිත්‍රන් හට තම හදවතේ ගැස්ම එකවරම නැවතුනාක් සේ දැනිනි.

    "ඒ කවුද ! ගැහැනියක් තමයි !!"

   "කවුද ඔතන ඉන්නේ..?" පවිත්‍රන් හඬනගා විමසීය. ඒ කාන්තාවගෙන් කිසිදු වෙනස් වීමක් නැත. ආපසු කාමරයට යන ගමන අමතක කර සිත දැඩිකරගත් පවිත්‍රන් ඉදිරියටම ගියේ ය. මදින් මඳ සිමෙන්ති බැම්මට ලංවන විට ඔහුගේ සියළු රෝම කූපයන් උද්දීපනය වන අයුරු ඔහුය දැනින.

ඒ පිළිමයකි !. විදුලි පන්දම් එළිය දල්වා ඒ බැම්ම මත වූ දේ කියවීමට උත්සහ කලේ ය.

                                           "ලීලාවතී මහත්මිය

                                           උපත - 05 09 19.....

අවුරුද්ද සටහන් වූ තැන දියසෙවෙල් බැඳී ඇති හෙයින් කියවීමට නොහැකි විය.

                                          විපත - 13 02 1998

                           ඔබට, ඔබේ අත්මයට ශාන්තිය උදා වේවා.!"

ඔහු තතනමින් ඒ වැකිය මැතිරීය.

   "මේ ලීලාවතීගේ සිහිවටන පිළිරුව. අජේගේ බිරිඳ ලීලාවතීගේ පිළිරුව"

දහදියෙන් තෙත් වූ මුහුනින් ඒ රුව දෙස ඔහු බලා සිටියේ ය. මුහුන මඳ සිනාවක් පාමින් ප්‍රසන්න ලෙස තමා දෙස බලා සිටින බව ඔහුට සිතුනේ ය. ගෙල වටා රඳවා තිබූ මල් මාලය මඳ සුළගකින් ලෙලදිනි.

    "මෙයා තමයි එතකොට ලීලාවතී..."

ඔහු පිළිරුව වටා වටයක් කැරකැවෙමින් මිමිනුවේ ය. තමන් ඉදිරිපිට සිටින සැබෑ කාන්තාවක් සේ ඔහුට එ පිළිමය හැඟීමක් ඇති කලේ ය.

"හොඳ නෑ මම මෙතැන ඉන්න එක ආපහු කමරේට යනවා" යි  සිතමින් ආපසු ගමන් කිරීමට තැත් කලද ඒ මොහොතේ තම හදවතේ වූ රිද්මය උත්සන්න කිරීමට ලිං ගැට්ට මත වූ ඒ දිදුලන පහන් සිල සමත් විය.

"ඒ මොකක්ද?"

පපුව කීරි ගැසීයන බිය මඳක් තුනී කොට ධෛර්්‍ය උපදවාගෙන නැවත ලිඳ අසලට යාමට පය එසැවීය. ලිං ගැට්ට මත තෙල් පුරවා දැඩි තිරයක් දමා සකස් කරන ලද ඒ පහන නිවී සැනසිල්ලේ දැල් වෙමින් තිබිනි.
"කවුද මේක මෙතන පත්තු කලේ" ඔහු වටපිට බැලුවේය. ඒ අඳුරු රැයේ රැහැයියන්ගේ හඬ මිස වෙනත් කිසිදු චලනයක් නැත. පවිත්‍රන් වශී වූවකු මෙන් පහන් සිල දෙස බලා සිටියේ ය.

"ජල්.... ජල්.... ජල්"

 ඒ හඬට ඔහුගේ හදවත ‍වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. මෙතෙක් වෙලා හිත දැඩි කරගෙන සිටි ඔහුගේ සීමාව ඉක්මවමින් තිබුනේ ය. යාන්ත්‍රිකව මෙන් තම අත රැඳි විදුලි පන‍්දම හැර දමා කටු පඳුරු පෙරලමින් සිය කාමරය වෙත දුවන්නට පටන් ගත්තේ ය. හති දමමින් තම කාමරයේ දොර අසලට දිව ආ ඔහු වික්ෂිප්ත දෑසින් ආ මඟ හැරී බැලුවේ ය. ඒ ආලෝකය දැන් එතැන නැත. මතින් මත් වූවකු සේ කාමරයට ඇතුලු වී තදින් දොර වසා දැමුවේ ය. තම ගතින් ගලන දහදිය අතැඟිලි වලින් පිස දමමින් ඇඳ මත වාඩි විය.

  "ඒ වළලු සද්දේ කොහෙන්ද ආවේ.." යන සිතිවිල්ලත් සමඟම ඇඳමත දිග ඇදුනු ඔහුට රැහැයි නාදය හා කැළතුනු නුපුරුදු හැඟුම් සමුදායක් ඒ දුෂ්කර වූ නින්දට මඟ සලසා දුන්නේ ය.

                                                                     ෴*෴

4 වන පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු.

10 June 2012

මරණයට අයදුමක් - 2 වන පරිච්ඡේදය - අවසන් කොටස


මරණයට අයදුමක් - 2 වන පරිච්ඡේදය - මුල් කොටස





ප්‍රාශ්වාසයේ උණුසුම් වාතය නාස් පුඩු අතරින් ගොස් සීත සුළං සමඟ මුසු විය. රැය තවමත් ඔහු වටා පැවතුණි. අඳුරට හුරුවූ දෑස් වලින් ඉහළ අහස දෙස බැලූ පවිත්‍රන් තම වම් පස රිය පදවමින් සිටින වතු මැනේජර්වරයා දෙස බැලී ය. ඔහු ගල් බොරළු පල්ලම් වලින් ගහන මඟෙහි සුක්කානම නිසි ලෙස හැසිරවීමට දැඩි උත්සහයක යෙදෙන සෙයක් පෙනිනි.

දිගු වංගුවකින් රථය හසුරවා ගියරය මාරැ කර මාර්ගය දෙසම බලමින් පවිත්‍රන් හා කතා කිරීම ඇරඹී ය.

        "තමුසෙගෙ නම මොකක්ද?"

        "පවිත්‍රන් සර්...."

        "ගම කොහෙද මැඩ්රාස් ද?"

        "ඔව් සර්"

        "රස්සාවක් හොයාගෙන බංගලාවට ඇතුල්වුනේ මර්ඩර් කේස් එකකුත් එක්ක නේද?"

       "සමාවෙන්න සර්, මම බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ මෙහෙම දෙයක්. මුර කාරයගෙ මිනිය දැකල මම බය වුනා."

 "තමුසේ මේ පැත්තට ආව පලවෙනි වතාවද?" 
  "ඔව් සර්.."
 "ගමේ අය මොනාද තමුසෙට කිව්වේ..?"
  "මොකුත් නෑ සර්.."
  "මේ බලනවා මට බොරැ විතරක් කියන්න එපා. මේ ගමේ කාගෙන්හරි බංගලාව ගැන ඇහුවොත් කියන දේ මං හොඳට දන්නවා.මෙහෙ එන්න එපා කිව්වා නේද? කියනවා මං හරිද?"

  "හ..හරි සර් එහෙම කිව්වා."
  "එහෙම කියලත් බය වුනේ නැද්ද?"
 "නෑ සර්"

 "මේ බංගලාවෙ හොල්මන් තියනවා, තමුසෙට කලින් ආව සුපවයිසර්ලා දෙන්නම මැරුණා. ඒ මරණ දෙකම අනතුරැ, නමුත් ගමේ පැතිරුනේ අවතාර හොල්මන් තියනවා කියලා."

"මේවා කවුද සර් පතුරවන්නේ..."


"වෙන කවුද වත්තේ වැඩ කරන වුන් තමයි. මේ වත්ත අයිති රැද්‍රා මහත්තයව මෙහෙන් එළවන්න කරන වැඩක් තමා මේක."

"මුරකාරයා මැරැණෙත් ඒකද සර්...."

 "එහෙම තමයි මාත් හිතන්නේ.."

ගල් බොරළු වංගු පසුකරමින් කාරය තැනිතලා භූමියක් පසුකර පොලීසිය වෙත පැමිණිනි.

 "පවිත්‍රන් මම කාර් එකේ ඉන්නම් වත්තේ කම්කරු ප්‍රශ්නෙකට මේ ඉන්ස්පැක්ටර් මාත් එක්ක අමනාපයෙන් ඉන්නේ. තමුසේ ඇතුළට ගිහින් පැමිණිල්ල කරනවා."

 පවිත්‍රන් හිස වනා කාරයෙන් බැස පොලීසිය ඇතුළට ගියේ ය. පොලීසිය තුල පිළිගැනීම් යනුවෙන් සදහන් කළ තැන පොලිස් කොස්තාපල්වරයෙකුගේ හිස පෙනිනි.
   "රාළහාමි...!!"

   "කවුද ආවේ.. "යි කියමින් පොලිස් කොස්තාපල්වරයා අසුනෙන් නැඟිට බරාඳයට පැමිණියේ ය.

  "මොකද මහත්තයා...මොකක්ද කාරනාව"  ඔහු පවිත්‍රන්ගෙන් විමසී ය.

   "මිනී මැරැමක් සිද්ධවෙලා ඒ ගැන පැමිනිලි කරන්න ඕනෑ. ලොකු මහත්තයා ඉන්නවද?"

"ලොකු මහත්තුරැ දෙන්නම කාට්රේට් හන්දියේ දාමරිකයො වගයක් අල්ලන්න ගියා දැන් එයි." යි කියමින් බංකුවක් පෙන්වා එහි වාඩිවෙන ලෙස අතින් සංඥා කළේ ය.

"මහත්තයා.. කොහෙද දැන් ඕක වෙලා තියෙන්නේ..?"

"කුරුදියාරු වතු බංගලාවේ"

පවිත්‍රන්ගේ පිළතුරෙන් කොස්තාපල් වරයාගේ ඉරියව් වෙනස් විය.
"මාසෙකට එකක් එනවමයි ඒ වත්තෙන්.කලින් කේස් දෙකම ඇක්සිඩන්ට් කිව්වා. මේ සැරේ මොකක්ද දන්නෑ. ඔක්කොම ලොකු මිනිස්සුන්ගෙ වැඩ තමයි. ඔය වාඩි වෙලා ඉන්න මහත්තයා, විනාඩි දහයෙන් ලොකු මහත්තයා ඒවි."

"එළියේ එක්කෙනෙක් ඉන්නවා රාලහාමි,එයාට විස්තරේ කියලා එන්නම්"

  "හා හොඳයි."

පවිත්‍රන් පොලිස් ගොඩනැගිල්ලෙන් එළියට පැමිණියේ ය. සිගරුට්ටුවක් උරමින් කාරයට පිටදී සිටි මැනේජර්වරයා වෙතට පා නෑගී ය.
"මොකද වුනේ පවිත්‍රන්, පැමිණිලි කෙරුවද?"

"පොලීසියේ ලොකු මහත්තයයි දෙවෙනි මහත්තයයි දෙන්නම වැටලීමකට ගිහින්ලු.විනාඩි දහයෙන් එනවා කියලා රාලහාමි කෙනෙක් කිව්වා."

"එහෙමද, එහෙනම් තමුසෙ මෙහෙම කරනවා."

"මොකක්ද සර්.?"

"මම දැන් ආපහු වත්තට යනවා. තමුසේ පැමිනිලි කරලා  ජිප් එකෙන් පොලිසිය එක්ක එනවා."

"හොඳමයි සර්."

කාරය ඉගිලිනි. කාරයේ පිටුපස රතු එළිය නොපෙනී යන තුරැම පවිත්‍රන් එදෙස  බලා සිටියේ ය. නැවතත් පොලීසිය තුළට පැමින බංකුව මත වාඩි විය.

වෙලාව රාත්‍රී අට වදිනු පවිත්‍රන්ට ඇසිනි. මහ හඬක් නඟමින් පොලීසිය ඉදිරිපිටට ජීප් රථයක් පැමිනිනි. ජීනූ චක්‍රවර්ති වැනි මහත සිරැරකින් යුතු ඉන්ස්පැක්ටර් වරයාත් සිනමා නළු පාර්තීපන් වැනි වූ උප පරීක්ෂක වරයාත් ජිප් රථයෙන් බැස පොලීසිය තුළට පැමිනියහ.
"මේ පාර කප්පංකාරයෝ පාර මාරු කරල වගෙයි. අනිත් පාර අපි උපරිම උත්සහ ගන්න ඕනෑ මුං ටික අල්ලගන්න."

"මං හිතන්නේ අපිට ලැබුනු ඔත්තුව වැරදියි කියලා සර්, කවුරැ හරි අපිත් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා වගෙයි."

"නෑ වැරදියි විජේකුමාර් අපිට ලැබුනු ඔත්තුව හරි.නමුත් අපි යන එක ගැන කවුරු හරි බලාගෙන ඉඳලා තියනවා."

කතා කරමින්ම පොලිසියේ බරාඳය පසුකරමින් සිටි නිලදාරීන් දෙදෙන බරාඳයේ බංකුව මත වාඩි වී සිටින පවිත්‍රන් දෙස නොසතුටු බැල්මක් හෙලමින් කෙලින්ම තම නිල කාමරයට ගොස් පුටු මතට බර විය.
"කවුද ඔතන වාඩි වෙලා ඉන්නේ.. මොකක්ද උවමනාව?" ඉන්ස්පැක්ටර් වරයාගේ ගොරහැඩි හඬින් නැඟී සිටි පවිත්‍රන් ඔහු කරා පැමිණියේ ය
.
"මගෙ නම පවිත්‍රන්. මම මැඩ්රාස් ඉඳලා ආවේ අදයි. කුරැදියාරැ වත්තට රක්ෂාවකටයි ආවේ.." යි කියමින් තම කතාව ඉන්ස්පැක්ටර් වරයා වෙත කියාගෙන ගියේ ය.

"මුරකාරයාගේ මිනිය තමුසෙද ඉස්සරලව දැක්කේ..!"

"ඔව් සර්"

ඉන්ස්පැක්ටර් නොසතුටු මුහුනින් පොත් රාක්කය අසල වාඩි වී සිටි උප පරීක්ෂක දෙස බැලුවේ ය.

"විජේ කුමාර්.."

"සර්.."

"මාසෙකට සැරයක් ඔය බංගලාවේ මිනීමැරුමක් වෙනවා. මේ පැත්තෙන් මාරුවක් අරගෙන ගියොත් හොඳයි වගෙයි"

"අපි ගිහින් බලමුද සර්" විජයකුමාර් ඉන්ස්පැක්ටර් වෙතින් විමසීය.

"විනාඩි දහයක් ඉන්නවා ඉන්නවා හිමීට යන්න පුළුවන්"

ඔහුගේ හඬින් පවිත්‍රන් අසුනෙන් නැගී සිටියේ ය. තියුනු බැල්මක් ඉන්ස්පැක්ටර් වෙත හෙලී ය.
"සර් මම දැන් ඇවිත් ගොඩක් වෙලා."

"එහෙනම් තමුසේ බංගලාවට යනවා අපි පස්සෙ එන්නම්" ඉන්ස්පැක්ටර්වරයා නොසැලකිලිමත්ව පැවසීය.

පවිත්‍රන්ගේ තියුනු බැල්ම තවදුරටත් ඉවසා සිටිය නොහැකි තැන ඉන්ස්පැක්ටර් වරයා, "මොකද බලන්නේ තමුසෙ"
"තමන්ගෙ රාජකාරියට තියන ඇල්ම ගැනයි මම බැලුවේ කාකි ඇඳුමෙන් මනුස්සකම නැතිවෙනව කියන එක ඇත්ත තමයි."

"ඒයි මොකක්ද  තමුන් කිව්වේ..." ඉන්ස්පැක්ටර්වරයා මහ හඬින් ගුගුලේය.

"ඉන්ස්පැක්ටර් මේක බලනවා" පවිත්‍රන් තම මුදල් පසුම්බියෙන් නිල් පැහැති කාඩ්පතක් ඔහු වෙත පෙන්වමින් පැවසී ය.

ඉන්ස්පැක්ටර්වරයා මහත් ඕනෑකමින් ඒ දෙස බැලුවේ ය. ඊළග මොහොතේ පුටුව පසකට දමා නැඟී සිට සීරුවට පැමිනියේ ය. තම හිස් වැස්ම පලඳා ආචාර කලේ ය. ඒ සැර පරැෂ හඬ යටහත් පහත් ස්වරයකට මාරු විනි.
"සර්, ඔබතුමා අපරාධ මුලස්ථානයෙන්... !!"

"ඔව්"

"සමාවෙන්න සර්" උප පරීක්ෂකවරයා තමන් වාඩි වී අසුන වහාම පවිත්‍රන් හට දී වාඩි වීමට සලස්වා පසෙකට විය.

"වත්තේ වැඩට ගියාට පස්සේ මං ගැන ඔයාලට දන්වන්න තමයි හිතාගෙන හිටියේ. නමුත් කලින්ම දන්වන්න සිදුවුනේ" පවිත්‍රන් ගැඹුරු හඬින් කතාව ආරම්භ කලේ ය.

ඉන්ස්පැක්ටර් තම නලලට නැගුනු දහදිය ලේන්සුවෙන් පිස දමමින්, "සර් මොන කාරනාවකටද මේ වත්තේ වැඩට එන්න හිතුවෙ?"
"ගිය අගෝස්තු සැප්තැම්බර් මාස වල ඔය වත්තේ  සුපවයිසර් වැඩට ආව රාජසේකරන්, වෙංග්ෂ්වරන් කියන දෙන්නා රහසිගත විදිහට මැරුණා. මේ මරන ගැන සැකයි කියලා ඒ අයගෙ ඥාතීන් මැඩ්රාස් ක්‍රයිම් හෙඩ් ඔෆිස් එකට පැමිනිලි කරලා තියනවා. මම මේ මරණ වාර්තා කියවලා බැලුවා. දෙකම හදිසි මරණ නමුත් මට සැකයක් තියනවා මොනව හරි කාරණාවකට මේ දෙන්නව මරලා දැම්මද කියලා."

"මේ කේස් එක කොහොමද පටන්ගන්නේ කියලා කල්පනා කර කර ඉන්නකොට තමයි කුරුදියාරු වත්තට සුපවයිසර්ලා ඕනෑ කියලා දාපු දැන්වීම පත්තරෙන් දැක්කෙ; සුපවයිසර් කෙනෙක් විදිහට මේ බංගලාවට ඇතුල් වෙන්න මම හිතාගත්ත. මගේ උසස් නිලධාරින්ට කියලා ඒ වෙලාවෙමයි පිටත් වෙලා ආවේ. මෙහෙන් ඒ බංගලාව ගැන විස්තර අහපුවහම මිනිස්සු බයවෙලා ඉන්න හැටි දැකලා මට පුදුම හිතුණා. කෙලින්ම බංගලාවට ගිය මට තවත් පුදුම දේකට තමයි මූණදෙන්න සිද්ධ වුනේ. මුරකාරය මුරකුටිය ඇතුලේ මරලා දාල. මට හොඳ පිළිගැනීමක් තමයි ලැබුණෙ. මේක දරැණු මිනීමැරුමක්.!"

"ඔයා දැන්ම එන්න ඕනෙ ඉන්ස්පැක්ටර් මගෙත් එක්ක"

"ඔව් සර් දැන්ම යමු. විජේකුමාර් ඉක්මනට ජිප් එක ලෑස්ති කරන්න"

එසැනින් උපපරීක්ෂක කඩිමුඩියේ ජිප් රථය නවත්වා ඇති ගරාජයදෙසට ගමන් කරනු දක්නට ලැබිණි.

උප පොලිස් පරීක්ෂක විජේකුමාර් පිටවී ගිය පසු නැවතත් පවිත්‍රන් ඉන්ස්පැක්ටර්වරයා සමඟින් කථාව ආරම්භ කරමින්, "ඔය රුද්‍රා මහත්ත‍යගේ හැටි කොහොමද ඉන්ස්පැක්ටර්?"

"බොහොම තියුනු මිනිහෙක් සර්"

"ඒ ගෙදර වෙන කවුරු කවුරුද ඉන්නේ?"


"ඒ පවුලේ සර් ඔක්කොම හත් දෙනයි. පවුලෙ මූලිකයා රුද්‍රා මහත්තය.එයාගෙ නෝනා ජෙගදම්බාල්.වැඩිමහල් පුතා අජය. එයාගෙ දුව ජෝති වයස අවුරුදු දහයයි. දෙවෙනි පුතා මදන් දුව ලක්ෂනා. තව මදන්ගේ බිරිඳත් ඉන්නවා. ඔය අජයගේ බිරිඳ පහුගිය විෂ උණක් හැදිලා මැරුණා. එයා ලීලාවතී."

'අර මාත් එක්ක ආව වතු මැනේජර්ගේ නම මොකක්ද?"

"එයා තංගරාජන්"

"එයා කොහොම කෙනෙක්ද"

"එයා ගැන වැඩි තොරතුරක් දන්නෑ සර්.. වත්තේ කම්කරුවොයි මිනිහයි අතර ප්‍රශ්ණයක් වුනා"

"මේ සුපවයිසර්ලා දෙන්නගේ මරණ ගැන ඔයා මොනවද හිතන්නේ ඉස්පැක්ටර්"

"අනතුරු වගේ තමයි පේන්නේ සර් එක්කෙනෙක් කරන්ට් වැදිලා මැරුණා. අනිත් කෙනා කුරුදියාරු ඇලේ දිය සුළියකට අහුවෙලා මැරුණා."

සර් ජිප් එක ලෑස්තියි විජයකුමාර්ගේ හඬින් සිය කථාව අවසන් කල දෙපල දොරකඩ නවතා තිබූ ජිප් රථය දෙසට ගමන් කලෝ ය. විජයකුමාර් රියදුරු අසුනේ සිටි අතර පවිත්‍රන් හා ඉන්ස්පෙක්ටර් ජිප් රථයට නැඟුනේ ය. ජිප් රථය හඬ නඟමින් කුරිදියාරු වත්ත බලා ගමන් ආරම්භ කළේ ය.
"ඔය දෙන්නටමයි මේ කියන්නේ මං ගැන ඒ පවුලට හඳුන්වල දෙන්න එහෙම එපා. එහිදී මම සාමාන්‍ය මිනිහෙක් විදහට සලකල වැඩ කරන්න ඕනෑ හොඳද"

"හොඳමයි සර්"

"අනික තමයි මම ඒ බංගලාවේ ඉන්න කාලය තුළ ටෙලි‍ෆෝන් එකෙන් මා එක්ක කතා කරන්න එහෙම එපා"

ජිප් රථය ඒ අඳුරු දුර්ග මාර්ගයේ ගැස්සෙමින් ගමන් කලේ ය. අවට දැඩි සීතලක් රජයමින් තිබිණි. ජිප් රථය පදවමින් සිටි උප පරීක්ෂක ගියරය මාරු කරමින් පවිත්‍රන් දෙස නොබලාම පහත් ස්වරයෙන්,
 "සර්..."

"ම්හ්.."

"මම කියන දේ වැරදියට හිතන්න එපා සර්"

"කියන්න විජේකුමාර්"

"සර් දැන් මේ පටන් අරගෙන තියන වැඩේ බොහොම භයානකයි. ඒ බංගලාවෙ හැමදේම අභිරහස්"

"ඒ අභිරහස් හොයන්න ඔය බංගලාවට ඇතුල් වෙන්න ඕනෑනෙ විජේකුමාර්; මට දවස් දහයක් ඇති ඒ සුපවයිසර්ගේ මරණ අනතුරුද මිනීමැරුම්ද කියලා හොයාගන්න. ඒ විතරක් නෙමේ මේ මරණ අතරට අලුතින් එකතුවුනු මුරකාරයගෙ මරණයත් කලේ කවුද කියලා හොයාගන්න පුළුවන්."

පවිත්‍රන්ගේ වදන් පෙලෙන් අනතුරුව තිදෙනා අතර කතාව නැවතී ජිප් රථය තුළ නිහඬතාවයක් ඇතිවිනි.

මඳ වෙලාවකින් පවිත්‍රන් සිට හඬ අවදි කලේ ය.
 "රුද්‍රා මහත්තයට ෂෙක්කල්මූඩි වල කොච්චර වතු තියෙනවද?"

"එකයි සර්"

"දේපල ප්‍රශ්ණ මත ඒ අය අතර ගැටුම් ඇති කියලා හිතනවද?"

"එහෙම ගැටුමක් තිබුනනම් සුපවයිසර්ල දෙන්නයි මුරකාරයයි මරල දැමීමෙන් ඒකට ඇති සම්බන්ධෙ මොකක්ද?"  විජේකුමාර් පවිත්‍රන් දෙස බලමින් විමසීය.

"ඔක්කොම පැටලිලි විසඳගන්න බංගලාවට ඇතුල් වෙන්නේ නැතුව බෑ."

ජිප් රථය බංගලාවට කිට්ටු විය.
"මම කියාපු දේවල් මතකයි නේද දෙන්නටම"

"ඔව් සර්"

බංගලා ගේට්ටුව අසල මුර කුටිය තුළ තවමත් පිරිස රුඳී සිටියි. විවෘත කර තිබූ ගේට්ටුව පසුකර ඇතුළු වූ ජිප් රථයෙන් පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙන හා පවිත්‍රන් බැස්සේ ය. රැස්ව සිටියවුන්  මඳක් මෑත් කරමින් වතු කලමනාකාරවරයා " එන්න ඉන්ස්පෙක්ටර් " යි පැවසී ය.
"මිනිය කොහෙද තියෙන්නේ"

එන්න පෙන්නන්නම් මැනේජර් තංගරාජන් අත දිගු කර ඉදිරියේ වූ මුරකුටිය පෙන්වා සිටියේ ය. මුර කුටියට එබී බැලූ විජේකුමාර්, "මිනිය කවුරුත් ඇල්ලුවෙ නෑ නේද" යි විමසීය.

"නෑ ඉන්ස්පෙක්ටර් කවුරුත් ඇල්ලුවෙ නෑ."

ඉන්ස්පෙක්ටර් පහත් වී මිනිය පෙරලා පරීක්ෂා කිරීම ආරම්භ කලේ ය. පිහි පහර වැදුනු තැනින් රැධිරය "ප්ලප්" යන හඬ නංවමින් එළියට විසිවිනි.
"පිහියකින් ඇනලා තියෙන්නේ පිහිය තියනවද කියල හොයල බලන්න. විජය කුමාර්.."

තංගරාජන් වහා ඉදිරියට පැමිණියේ ය.

"පිහියක්නම් අපට නම් හමුවුනේ නෑ ඉන්ස්පෙක්ටර්"

"මිනිය ඉස්සරලම දැක්කේ කවුද?"

මෙයා තමයි තංගරාජන් පවිත්‍රන් පෙන්වා සිටියේ ය. ඉන්ස්පෙක්ටර් පවිත්‍රන් දෙස හැරී,

 "තමුසෙගෙ නම මොකක්ද කීවේ..?"

"පවිත්‍රන්.  සර්"

"තමුන්ද මේ මිනිය ඉස්සල්ලම දැක්කේ?"

"ඔව්"

"ඒ වෙලාව කීයට විතරද?"

"හතට විතර ඇති මගෙ හිතේ.."

"තමුන්ගෙ උපන් ගම මැඩ්රාස්ද?"

"ඔව් සර්"

"තමුන් මේ මිනිය දකින වෙලාවෙ මේ හරියෙ කවුරුත් ගැවසෙනවා දැක්කෙ නැද්ද?"

"නෑ සර්"

ඉන්ස්පෙක්ටර්වරයා පවිත්‍රන්ගෙන් ප්‍රශ්න කිරීම හමාර කර උප පරීක්ෂක විජේකුමාර් දෙස හැරෙමින්,
"විජේකුමාර් මේ මිනිය මිනි කාමරයට යවන්න සූදානම් කරන්න" යි කියා තංගරාජන්ට පිටුපසින් වුන් අජය දෙස බලා යමක් විමසීමට සූදානම් විය.
"මිස්ටර් අජය මේ මුරකාරයා කොච්චර කාලයක් ඔයාලා ළඟ වැඩ කලාද?"

"අඩුම ගානෙ අවුරුදු විස්සක් විතර හිටියා මගෙ මතකෙ හැටියට." යි නොසන්සුන් ස්වරූපයෙන් පැවසී ය.

"මෙයා කොහොමද තද ගතිගුණ තියන කෙනෙක්ද?"

"අනේ නෑ කිසිම දෙයකට නොයන මිනිහෙක්"

"මුරකාරයව මෙහෙම මරලා දාන්න හේතුව මොකක් කියලද හිතන්නේ?"

"දන්නෙ නෑ ඉන්ස්පෙක්ටර්. මටත් හිතාගන්න බෑ."

"මුරකාරයට දරු පවුලක් ඉන්නවද?"

"නෑ එයා තනිකඩයෙක්"

"රාජකාරිය නැති වෙලාවට එයා කොහෙද නතර වෙලා ඉන්නේ?"

"එළියෙ වෙනම තියන කාම‍රේට පිටිපස්සේ පරණ ගරාජ් එකක් තියනවා ඒකෙ තමයි නැවතිලා ඉන්නේ."

"එතන මට බලන්න ඕනෑ"

"එන්න බලන්න පුළුවන්"

අජය, ඉන්ස්පෙක්ටර් හට මුරකරුගේ නැවාතැන පෙන්වීමට සඳහා කැඳවාගෙන ගියේ ය. පවිත්‍රන් වට පිට බැලීය. රුද්‍රා මහතාගේ බිරිඳ ජෙගදාම්බල් හා දුව ලක්ෂනාත් ලේලිය කොකිලාත් දුක් මුසු මුහුනින් යුතුව සිටිනු ඔහුගේ නෙත ගැටුනේය. තංගරාජන් පවිත්‍රන් අසලට පැමිනියේ ය. 
"තමුසෙගේ සූට්කේස් එක එළියේ කාමරේ තිබ්බා. තමුසේ ඒ කාමරේ නතර වෙනවා. රාජකාරි ගැන හෙට කතා කරගන්න පුළුවන්."


                                               ෴*෴‍


3 වන පරිච්ඡේදයෙන් නැවතත් හමුවෙමු.
.